Voorgevoel

Vanmiddag samen met Willisha gelunched in de stad. Vervolgens zijn we naar de juwelierszaak gegaan om te vragen of ze de ring van Willisha konden maken … deze was namelijk een beetje gebogen (ongelukje).

Nu weten we dat het beter is om dit soort sieraden niet eigenhandig terug te buigen … want dan ontstaat er een zwakke plek … wat later een breuk tot gevolg kan hebben. Het beste was dat een edelsmid dit, door het eerst op te warmen, dan recht kon zetten. Willisha probeerde dat duidelijk te maken aan de vrouw van de juwelierszaak, die toevallig ook dezelfde vrouw was toen we onze trouwringen had gekocht (zie weblog Trouwringen).

Willisha overhandigde de ring en …. voor dat je het wist … had zij het met haar duim en wijsvinger terug gebogen. Ik dacht ‘aaaaiiii!’ Dat was niet de bedoeling. Ik probeerde haar de situatie uit te leggen … maar ze begreep ons niet. Ze dacht dat we iets wilden doen met de ring … maar niet wist wat. Ik probeerde uit te leggen dat we inderdaad iets wilden … maar dat het nu niet meer hoefde. Mijn voorgevoel zei tegen me dat het beter was om gewoon zo te laten en niet verder op in te gaan. Ook dacht ik om wat af te maken dit keer en nogmaals aan haar te zeggen ‘U heeft een sexy …’ Nee! Mijn intuïtie (voorgevoel) gaf me een signaal om dat maar te laten (deze keer). We hadden het wel over het feest voor komend weekend Nossa Senhora do Monte (zondag en maandag) en vroeg aan haar of ze naartoe ging. Nee, ze ging niet … dat soort feesten was meer voor verliefde stellen. Ik zei toen ‘Dan gaan wij daar naar toe!’ en ik maakte een gebaar tussen Willisha en mij met mijn hand. De vrouw lachte hartelijk … en we verlieten de winkel.

Toen we liepen vroeg Willisha mij wat de vrouw zei over het feest. Ik zei dat ze vond dat het feest meer bedoeld was voor verliefde stellen. Willisha zei vervolgens ‘En dus heb je tegen haar gezegd dat je samen met haar daar naartoe wou gaan?’ Aaaiiii! (dacht ik voor de 2de keer) ze had dus mijn handgebaar niet gezien! Ik legde dus aan haar uit dat ik ‘ons’ bedoelde plus dat ik wees naar ons tweeën. Een misverstand (gelukkig) … maar toch zag ik aan Willisha’s gezicht dat het niet lekker zat. Nu weet ik niet of het komt door wat er net was gebeurd of dat ze vandaag een ontzettend drukke werkdag heeft. Ik gok op het laatste …

Maar ik was blij met mijn voorgevoel.

Daarna ben ik alsnog naar de Loja do Cidadão gegaan voor mijn Título de Residência. Er stonden 5 mensen aan de balie. Ik trok een nummer … 32 … en ik zag dat nummer 27 was aan de beurt nu. Het klopte … behalve het leek alsof al die 5 mensen tegelijk met het meisje van SEF (Serviço Estrangeiros e Fronteiras) bezig waren. Ik dacht ‘dit gaat lang duren … kan maar beter andere keer gaan’ …. en alweer kwam mijn voorgevoel om de hoek kijken. Ik bleef dus zitten. Een paar minuten later was de sessie met de SEF vrouw tot een einde gekomen en …. alle 5 lopen weg! ‘Nummer 28?’ …. ‘Nummer 29?‘ …. ze keek naar me … ik keek rond en zag verder niemand meer … en we dachten allebei hetzelfde … ik was aan de beurt!

Om een lang verhaal kort te maken … volgende mijlpaal is bereikt … mijn aanvraag voor de Título de Residência is in gang gebracht! Over 3 maanden (misschien nog meer) dan kan ik het gaan ophalen …. bij Rochinha. Wordt vervolgd … over 3-5 maanden pas. 😉

Eén gedachte over “Voorgevoel”

  1. Toen Don mijn ring open gebogen zag liggen, vroeg hij of de liefde voorbij was :lol:…

    Vanmorgen was het een combinatie van een giga-drukke week, een drukke ochtend op kantoor en daarna mijn mooie ring die zomaar verkracht werd (in mijn ogen althans). Net dat wat we niet wilden laten gebeuren gebeurde! Tja, dit had ik ook zelf wel kunnen doen 😕

    Maar goed, ik kan mijn ring weer om, en dat is het meest belangrijke :mrgreen:

Reacties zijn gesloten.