Vanzelfsprekendheid

Één van de dingen dat ik heb geleerd op Madeira is dat je duidelijk taal moet gebruiken als je iets nodig hebt of wilt zeggen. In Nederland is men het gewend om in een paar woorden de boodschap over te laten komen … kijk maar naar de Nederlandse politici … die zijn in staat om een zin te zeggen dat veel lijkt in te houden en tegelijkertijd ook niet.

Madeira (Portugal) en ik denk ook andere Zuid Europese landen is dat anders. Je moet zo duidelijk mogelijk aangeven wat je wilt en wat je bedoelt. Vanzelfsprekendheid kent men hier niet echt. Zo ervaarde ik het laatst tijdens een sollicitatiegesprek bij een reisorganisatie.

Op mijn eerste gesprek heeft de General Manager mij gevraagd of ik een relatie had met andere reisorganisaties hier op het eiland. Ik vertelde hem dat het enige relatie wat ik met andere reisbureaus had waren de sollicitaties die ik had gehad. Op zich niks aan de hand.

Echter een week later tijdens een tweede gesprek met hem merkte ik dat er iets niet in orde was. Hij begon te vertellen dat Madeira een klein eiland was en dat men hier alles van elkaar wist. Ik begreep niet waarom hij me dit vertelde … aangezien ik dit feit allang wist. Toen kwam de aap uit de mouw. Hij vertelde mij dat hij wist dat mijn vrouw bij een andere reisorganisatie werkte. De manier hoe hij dit tegen me vertelde was zo van ´je was niet eerlijk tegen me´. Ik begreep heel snel wat het probleem was en legde hem uit dat ik ervan uitging dat zijn vraag toen ging over het feit dat IK een relatie had met een andere organisatie en niet mijn vrouw. Ik besefte niet dat hij ook mijn omgeving bedoelde. Het feit dat ik Wil´s haar rol in dit geheel niet van belang vond, gaf al aan hoe ik dergelijk zaken gescheiden houd. Met ander woorden: belangen op zakelijk gebied houden wij thuis strikt gescheiden en maken daar geen misbruik van. Maar helaas moet je dit expliciet duidelijk maken hier.

En dus … je moet … ik moet goed luisteren naar wat ze hier zeggen … en vooral … niet meer de dingen vanzelfsprekend vinden. Dat laatste dat werkt (duidelijk) hier niet zo goed.

Hollands verzoek

Afgelopen dagen niet veel te melden. Ben nog steeds druk bezig om een baan te vinden hier op het eiland. Ik denk dat een aantal mensen hier in Funchal inmiddels de naam Don Amaro kennen. Nog even en dan misschien kan ik een politieke partij gaan oprichten hier. Politiek? Neeeee! Dat zou het laatste zijn wat ik zou doen ….

Om toch wat te melden op mijn weblog, ga ik opnieuw een paar handige websites vermelden voor onze NL-vrienden hier op het eiland. Misschien is het ook wel wat voor de lezers in Holland …

www.hollandsepot.dordt.nl

Een zeer uitgebreide website met echte Hollandse recepten, zoals Drentse koolraapstamppot, Hete bliksem van stoofperen met klapstuk, Amsterdamse bolussen, Homoetse broeder, Ommer zuute plassies en nog veel meer. Speciaal voor den Hollanders op Madeira en Curaçao.

www.tvopjepc.nl

Mis je een satelliet schotel? Kan je geen Nederlandse TV meer zien? Dan biedt deze website een schrale troost ….

www.humanitas-international.org/newstran/comparisons.htm

Alle bekende vertaalsites op één pagina.

www.omaweetraad.com

De naam zegt het al … Oma weet raad … een website vol ouderwetse (maar prima) tips en adviezen … zoals Vet en jus vlekken: Nat maken en bestrooien met talkpoeder. Een nacht in laten trekken en in de wasmachine wassen. Helpt ook met oude vlekken.

Veel plezier …

Weblog Citaten – week 7

Is een beetje verwarrend, maar dit is wel de eerste Weblog Citaten dat ik opstel … dat je niet denkt dat het de 7de is. Met ‘Week 7’ bedoel ik ook de kalenderweek 7 (deze week dus) . Ik zal proberen iedere week een selectie te maken van teksten uit de diverse weblogs die ik ben tegengekomen en mij (het meest) zijn opgevallen. Het geeft een idee van hoe verschillend webloggers schrijven en denken. Als je meer wilt lezen, klik dan op de titel dat boven het citaat staat. Volgende week dus meer …

CasaSpider – El Sapo (8)

… "Als het ooit uit gaat tussen ons zul je nog spijt krijgen, zo’n vrouw als ik vind je nooit meer!", zegt Lucy wel eens tegen mij. Dan antwoord ik meestal dat ik na haar inderdaad nooit meer met een andere vrouw zal trouwen. "Daar trap ik niet nog een keer in!" Een beetje plagen moet kunnen…

Willisha – Valpartijen

… Daarbij heb ik wel 1,5 glaasje wijn gehad, misschien kwam het daardoor dat ik al lopend op weg naar huis niet zag dat feit dat de stoep ophield en er een inrit begon… Of kwam het nou toch doordat ik naar Don keek in plaats van naar de stoep? Daar lag ik midden op straat, Don geschrokken naast me en een hele grote Mercedes die direct stilhield om hulp te bieden (nou ja, de chauffeur dan)…

Daryanani – Moederschap

… Op zulke momenten, als ik in mijn element ben, vind ik het heerlijk om moeder te zijn. Ik kan dan mezelf en mijn hart openen voor mijn dochter. Op zulke momenten kan ik urenlang met mijn dochter zitten praten. Dan ontdek ik ook dat ik mijn dochter best goed opvoedt. Dat ze een wijs, zelfstandig en met veel gevoel voor rechtvaardigheid meisje is. Dan ben ik zo trots op haar…

Rook USA – Jeans Day

… Een Jeans Day coupon kun je gebruiken als je op een maandag, dinsdag, woensdag of donderdag graag in je spijkerbroek naar het werk wilt komen. Van te voren met je manager afstemmen wordt wel op prijs gesteld…

Voor Willisha

Onderuit in woeste, wilde golven
Door de branding van jouw liefde word ik bedolven
In jouw ogen wil ik zinken
In jouw zee van liefde wil ik verdrinken

Ik zie de wolken over drijven
Ik wil hier heel m’n leven blijven
Dit is door niemand te beschrijven

Als ik ga zwemmen in jouw ogen
Dan kom ik nooit meer op het droge
Ik word steeds verder weggezogen

Ik ben vanuit mijn tenen …. stapel op jou

(met dank aan Marco B.)

Kleine verschillen

Deze keer wil ik het hebben over een paar (misschien voor jullie) onbenullige dingen. De reden waarom ik het hier over wil hebben is dat ik merk dat ik ze na een tijdje als heel gewoon ga vinden. Nu ik hier nog maar 2 maanden ben op het eiland … kan ik ze nog als apart bestempelen … in vergelijking met Nederland.

Het eerste wat mij te binnen schiet zijn … duiven. Wat is er zo bijzonder aan duiven zal je denken, hier bij ons zie je ze over al … vooral op de Dam in Amsterdam. Nou …. ik ze zie hier …. in onze supermarkt. Buiten? Nee … binnen! Boven op het dak? Nee …. op de vloer en gewoon aan het wandelen langs de schappen en de wandelpaden van de supermarkt. Het enige wat ze missen is zo´n miniwinkelwagentje. De eerste keer dat ik zag moest ik lachen … maar het is nu een vertrouwd beeld geworden. Boodschappen doen met de duiven. P.S. het is overal schoon … nergens een keutel of iets dergelijks te zien … dus houden die duiven het wel netjes (zoals mijn schoonvader zegt als er een vogel overvliegt: ´poepertje dicht´).

Wat ook anders gaat is de manier van werken. Hier werken ze door van ´s morgens vroeg tot laat in de avond (soms tot 22.30 uur). De bouw werkt ook op zaterdag. De meeste winkels, voornamelijk de supermarkten, zijn iedere dag open … van 9:00 tot 22:00, iedere dag in de week. Dat laatste is best handig en je past je daarbij aan … je profiteert ervan en gaat ´s avonds wat halen voor het eten die avond.

Dat brengt me op het onderwerp eten. In het bijzonder de tijden dat men gaat eten. Ontbijt en lunch zijn hetzelfde qua tijdstippen, behalve dat de kwantiteit wel anders is. Een lunch is hier zeker geen sneetje met kaas, maar een complete maaltijd … die je al doet denken aan avondeten. En misschien dat daardoor het avondeten hier ook pas veel later start … namelijk na 19:30. Je ziet dat men hier heel laat met het avondeten beginnen … zodat het terecht avondeten heet. In restaurants zie je twee groepen, namelijk voor 20:00 … dat zijn merendeel toeristen … en vervolgens na 20:00 komt de lokale bevolking binnenstromen. Inmiddels hebben we de gewoonte genomen om pas laat met avondeten te beginnen.

Een andere kleine maar merkbaar verschil. Als je op straat loopt en er komt een tegenligger … dan wil de lokale bevolking links passeren in plaats van rechts (dus willen ze jou rechts passeren). Vraag me niet waarom … het is nu eenmaal zo. Probleem is dat in de stad ook veel toeristen rondlopen en dus is het iedere keer bepalen of de tegemoetkomende persoon een toerist is of niet. Vaak is het wel even twijfelen … maar in mijn geval gaan ze vreemd genoeg een ruime stap opzij al voor dat ik ze voorbij loop.

Nog meer verschillen? Wat dacht je er van dat je voordat je je loonstrook ontvangt eerst moet tekenen voor ontvangst?

Een ander feit. Een groot gedeelte van de werkende bevolking hier op het eiland heeft twee of meer banen. Door de week de ene baan, in het weekend de andere baan, sommigen werken overdag bij de ene en ´s avonds bij de andere baas. Op deze manier proberen ze om toch een redelijk inkomen te krijgen. Vrije tijd is een luxe hier op het eiland.

Ik hou het hierbij. Ik weet zeker dat ik meer zaken ben vergeten. Misschien vallen ze me niet meer eens op en zijn het de normaalste zaken in de wereld voor mij geworden. Ik nodig daarom de Hollanders en Belgen die ook op Madeira wonen om hier andere verschillen aan te geven. Ook die van andere (ei)landen zijn welkom.

Bureablad (2)

Het is vrijdag … en de zon schijnt hier op het eiland (red: ik heb even het weer in Nederland gecheckt … en het gaf aan dat vandaag is zonnig … dus dan trap ik niet op iemands edele delen). Bijna een week geleden was het nog carnaval … maar voor degene die het nog dunnetjes willen doen heeft mijn vriend Hugo zijn foto´s online gezet. Klik op de volgende link voor een overzicht (vervolgens klik op iedere afbeelding die je ziet):

Link naar Hugo´s carnaval foto´s

Link naar mijn foto´s

Link naar Travestieten feest foto´s

Of heb je liever een zogenaamde slideshow (foto´s worden automatisch achter elkaar getoond), klik dan op de volgende link:

Link naar slideshow Hugo´s foto´s

Link naar slideshow van mijn foto´s

Verder heb ik een aantal bureaublad achtergronden gemaakt met de mooiste plaatjes van dit jaar carnaval hier op Madeira. De achtergronden plus fotobeelden zijn van mij en dus mag vrij gebruikt worden (wel graag vermelden dat ik ze gemaakt heb).

Achtergrond bureablad Achtergrond bureablad Achtergrond bureablad Achtergrond bureablad
Achtergrond bureablad Achtergrond bureablad Achtergrond bureablad

Klik op de afbeelding hierboven voor de 1024 x 768 formaat (218Kb). Deze zal dan in een aparte venster verschijnen (wel even geduld tijdens openen). Vervolgens druk op de rechter-muisknop en kies ´Als achtergrond gebruiken´.

Gezonken ijsberg

Ik ontving gisteren een e-mail van een vriend uit Nederland. De inhoud van zijn bericht was anders dan wat ik normaal van anderen binnen kreeg. Zijn bericht was duidelijk het resultaat dat hij zijn hart wilde luchten. Problemen op zijn werk … frustraties en onbegrip … de laksheid van de leidinggevende … en daarbij het gemis van steun van andere betrokkenen.

Toen ik zijn bericht las, merkte ik dat ik niet verbaasd was van de situatie waarin hij zich bevond … echter ik was wel verbaasd dat ik het vergeten was … en met het bedoel ik dan mezelf.

Zijn e-mail bracht me aan het denken … namelijk het volgende: Sinds mijn komst op Madeira was ik vergeten hoe ik vroeger voelde op mijn vorige baan. Ik had niet dezelfde problemen zoals die van hem, maar ik raakte wel geïrriteerd als men ondoordachte en belachelijke beslissingen namen. Ik was (en ben nog steeds) iemand dat kwaliteit bovenaan op het lijst heb staan …. maar ja … in sommige bedrijven vind men dat kwaliteit ondergeschikt moet zijn aan andere zaken zoals snelheid e.d. Ik ken een paar die zelfs de echte betekenis van het woord kwaliteit niet kennen … behalve dat in hun ogen het staat voor ´prijs kwaliteit´ van het product. Geld … Snelheid … Scoren … dat waren de keywords … de sleutels voor succes … volgens velen. Begrijp me niet verkeerd … ik vind ze ook belangrijk en ze staan zeker op mijn lijst … maar dan wel naast Kwaliteit, Duidelijkheid en Gebruikersvriendelijk. ´Dat kan niet!´ zullen de Bobo´s zeggen. Volgens hen kom je daar niet ver mee. Misschien hebben ze gelijk … maar het is waar ik in geloof en de manier hoe ik werk … en dus hebben ze een probleem … met mij!

Stop! Je ziet dus wat ik bedoel. Ik kan er uren over blijven schrijven. Dit is een topje van de gezonken ijsberg dat vroeger door de zee van mijn leven zwierf … en nu gaat deze ijsberg weer de diepte in … heel diep! … zodat het geen bedreiging meer zal zijn voor mij, mijn omgeving en andere schepen (behalve de Titanic).

Aan mijn vriend schreef ik het volgende:

Ik heb, meer dan een jaar geleden, besloten om daar iets aan te doen … en dat heb ik nu gedaan. Ik heb zekerheid ingeruild voor een veel mindere versie. Een grote woning ingeruild voor een klein appartement. Twee auto´s in geruild voor geen auto´s … we doen alles lopend of met de bus. Een goed betaalde baan ingeruild voor nog geen baan … en als ik eentje vind dan ontvang ik zeker niet meer dan 40% van wat in ik Nederland verdiende.

En toch ………….. ik voel me rijk! Rijk van binnen …. geestelijk rijk … emotioneel rijk … rijk in rust … rijk in genot en blijdschap. Ik weet niet hoe ik je het kan uitleggen … je moet het zelf meemaken … maar dan niet voor een paar dagen of paar weken. Nee …. minimaal 3 maanden … dan pas ga je het voelen.

Ik heb zekerheid ingeruild voor dit wat ik nu heb … en ik weet zeker dat ik met een glimlach op mijn gezicht zal gaan sterven. Hahaha … nee hoor … dat laatste is nog lang niet van toepassing.

Ik heb ook het directe contact met dierbare mensen in Nederland ingeruild voor meer afstand met hen … dat vind ik minder. Maar ik voorzie dat we naar een tijdperk gaan dat je andere soort contacten zult krijgen … en weet je … die is er al. E-mail, telefonie, SMS, chatten, videocasting … noem maar op.
Er staat een hele wereld open voor iedereen … om dingen uit te proberen. Dat is wat wij aan het doen zijn … uit proberen. Nee … we zoeken geen zekerheid hier. We genieten van wat we nu hebben en tegenkomen. Dingen proberen … keuzes maken … en die weer veranderen. Dat is de verrijking.

Dit is ook mijn boodschap naar jullie die mijn weblog volgen c.q. lezen.

Bureablad

Speciaal voor mi compadre CasaSpider …. en natuurlijk ook voor andere liefhebbers …. heb ik de volgende achtergrond voor de bureaublad gemaakt. Ik noem het ´Madeira Blue screen´ … weliswaar een veel prettiger en mooiere blue screen dan wat we (op IT gebied) kennen.

Achtergrond bureablad

Klik op de afbeelding hierboven voor de 1024 x 768 formaat (218Kb). Deze zal dan in een aparte venster verschijnen (wel even geduld tijdens openen). Vervolgens druk op de rechter-muisknop en kies ´Als achtergrond gebruiken´.

Carnaval

Hier op Madeira vieren ze 2 keer Carnaval. Beiden zijn verschillend. De eerste optocht vond afgelopen zaterdag plaats in Funchal, …. genaamd ´o cortejo alegórico´ (de allegorische parade). Wil en ik gingen om 21:00 uur kijken … officiële starttijd was ook om die tijd. Echter … het duurde heel lang … en wel meer dan een uur later … voordat we de optocht zagen. Dit blijkt altijd zo geweest te zijn … dat je uren moet wachten.

De parade was mooi en, vooral, heel kleurrijk. Heel veel groepen deden mee … ik schat zo´n duizend mensen … in prachtige en kleurrijke kostuums … dansend op de Samba muziek. Iedere groep had zijn eigen praalwagen .. maar niet zo groots zoals in Rio de Janeiro. Wel groot waren de giga-geluidsboxen op die praalwagens werden vervoerd …. waaruit kei en keihard de muziek werd afgespeeld. Daardoor ontstond ook vertragingen … want de ene groep wilde niet te dicht bij de vorige groep komen … anders kon je de muziek van je eigen groep niet eens horen. De optocht duurde tot aan middernacht.

Gisteren was de tweede parade, namelijk ´trapalhão´ … ook wel het volkscarnaval genoemd. In deze parade kan iedereen meedoen. Het was tevens een vrije dag voor iedereen …. gemeentelijke instellingen, banken en bouw werkten niet. Maar niet alleen gisteren … ook vandaag besloten aantal bedrijven en instellingen om een extra vrije dag toe te voegen. Best begrijpelijk als je beseft dat men hier het uiterste uit het glas … ik bedoel ´de kan´ halen tijdens het feest. We beschouwen vandaag als de nationale katerdag.

Echter omdat het gisteren ook miezerig weer was en we hadden een best druk weekend achter de rug … hebben we besloten om niet te gaan kijken.

Hier mijn twee favoriete foto’s. Tja … ik vind ze allebei mooi … maar ik laat aan jullie om te kiezen welke je de mooiste vindt.

Wat is blauw toch een mooie kleur!

De prachtige lach past bij het geheel!

Voor de serieuze liefhebbers kan ik van één of beide foto´s een achtergrond maken voor de bureablad.


Sponsors – Uw logo/link hier toevoegen? Mail me


Nieuwe versie

Jullie kijken nu naar een nieuwe versie van mijn weblog. Eigenlijk is dit een nieuwe website naast de oude (Papiamarontu weblog). Mijn bedoeling is om voortaan hier mijn relaas met jullie te delen. De oude site blijft dan nog wel staan, …. alleen zal ik daarvan ook de layout aanpassen. Dat laatste wil ik doen om te gaan experimenteren met de programmacodes en omdat ik niet (meer) tevreden ben met hoe het nu eruit ziet.

Met deze weblog wil ik de zaken simpel houden oftewel KISS (Keep It Simple, Stupid!). Het is eigenlijk nog niet helemaal af, maar ik besloot om het toch actief te maken. Hier kunnen jullie mijn avonturen lezen. Ik zal wel wat berichten van mijn oude weblog hier naartoe overzetten.

Ik wens jullie heel veel lees plezier … en voor mij schrijf plezier.

Groene Boekje

Één van de dingen die ik heb gemerkt is dat hier op het eiland Madeira het fenomeen vriendendienst heel belangrijk is. Ik zal het uitleggen …

Eergisteren had ik een gesprek met iemand over de mogelijkheden om hier werk te vinden. Hij zei dat het beste was dat ik voor me zelf moest beginnen … mijn diensten en kennis aanbieden aan bedrijven hier op Madeira. ‘Alles goed en wel, …’ zei ik (weliswaar in het Portugees) ‘… maar wat heb ik dan allemaal nodig om een éénmansbedrijf te starten?’. Hij deed een greep onder de toonbank en toverde een klein formulierenboekje tevoorschijn. ‘Dit is het enige dat je nodig hebt!’ …. het Groene Boekje oftewel Cardeneta de recibos – Artigo 115 do código do imposto sobre rendimento das pessoas singulares …. pffffffffff. Ik zag er niets groens aan … of ik moet beginnend kleurenblind zijn. Het is dus een klein formulierenboekje waarmee je, als zelfstandige, kunt opgeven hoeveel geld je hebt ontvangen, voor welke diensten en aan wie. Een soort declaratieformulier. Ik had al eerder van het Groene Boekje gehoord … maar nu zag ik er pas eentje in het echt. Het Groene Boekje heeft bijna hetzelfde effect zoals het Rode Boekje in China … you can’t leave home without it!

‘OK,’ zei ik ‘maar hoe kom ik nu aan dergelijk boekje?’. ‘Alleen je identiteitskaart en je Numero de Contribuinte’ (= Portugese Sofi-nummer). Gelukkig hebben we dat laatste als één van de eerste dingen hier geregeld. Numero Contribuinte is nog heiliger dan je geboortedatum of je telefoonnummer. Echter … ik heb nog geen Portugese id-kaart. ‘Geen probleem!’ zei mijn vriend en greep meteen, dit keer boven de toonbank, naar de telefoon … en ging bellen. Hij belde de boekhouding en vroeg of dat een probleem was. Op een vriendelijke toon stelde hij zijn vraag … en hij werd doorverbonden naar iemand anders. Het viel me op dat hij die hele tijd heel vriendelijk bleef …. tja … het heeft geen nut om je te ergeren als je van het kastje naar de muur wordt gestuurd … met een beetje geduld krijg je uiteindelijk wat je wilt. Het was geen probleem! Het enige wat ik nodig had was mijn Nr Contribuinte.

Hij belde vervolgens weer iemand anders … een collega … en vroeg aan hem of hij mij naar de boekhouding kon brengen. Zijn boekhouder kon dit alles namelijk wel voor me regelen. Na de uitleg aan zijn collega waarvoor ik daar naar toe moest gaan … zei die ‘Ach man! Boekhouding? Door hun werk denken ze alleen maar aan geld en dus vragen ze overal geld voor …. zelfs voor het maken van een fotokopie!’. Hij kende wel iemand bij de belastingen (Finanças) en zou dat wel regelen. En dus … enige minuten later zat ik met die collega in de auto in de richting van …. het hol van de bureaucratische leeuw …. Finanças! Ik vroeg nog aan hem hoe ze met mensen zoals ik (buitenlanders) omgingen. Hij zei: ‘Dat hangt van de lunch af! Als de lunch hen niet goed is bevallen dan kun je het wel schudden, maar … als het een goede lunch was …. dan heb je geluk!’ … en hij zat niet te grappen toen hij dit vertelde! Nu waren we afhankelijk van de kookkunst van één of andere kok ………….

We kwamen binnen … lange balies en rijen wachtende mensen … en wat je niet zult zien in Nederland bij de belastingen (vanwege angst voor represailles) … achter de balies open kantoorruimte met de rest van het personeel achter hun bureaus. Oef! Je kon de geur van bureaucratie ruiken … brrrr! De – inmiddels bijna nieuwe vriend geworden – chauffeur zei tegen me om even te wachten terwijl hij de rimboe in ging. Ik zag hem bij voor de bureau van een norse kerel stoppen … iets naar hem toe fluisteren … handen schudden .. weer iets zeggen … en toen gaf hij mij een seintje om naar hem toe te komen. Ik dacht ‘go with the flow’ … ik volgde mijn vriend’s aanpak. We zaten met z’n drie’en aan de bureau en het gesprek begon tussen hun twee’en over schoenen (vriend’s vader zat in de schoenenbusiness) … vervolgens ging het gesprek over Chinezen … dat ze in China qua producten alles imiteren. Verder ging het over de oliebranden in Irak … lucht- en grondvervuiling … enz. enz. We waren meer dan een uur bezig met wereldproblematieken … ja! ik deed ook mee! Ik vertelde over de kassen in Nederland en over mijn moeder die uit Ponta do Sol kwam. Dat laatste had natuurlijk niks met wereldproblematiek te maken, maar ik deed mee met de conversatie. Go with the flow!

Anderhalfuur later … eindelijk … de inschrijving. De aanvraag werd door hem op het scherm ingevuld … en, daar was het, mijn ‘Groene Boekje’. Dat alles (waar we uiteindelijk voor kwamen) duurde 8 minuten … plus 2,74 EUR voor het boekje. En terwijl er zich drama’s afspeelden aan de balie …. hahahaha … nee hoor … ik weet niet of er zich drama’s afspeelde … ik kon het niet zien, was vel te druk bzig. Vervolgens terugrijden naar mijn beginstation van dit alles en … ik was een zelfstandige ondernemer geworden ….. laat de opdrachten maar binnenkomen!

Zo zie je … wat je dus nodig hebt is:

a. Heel veel contacten (voor de vriendendiensten);
b. Heel veel geduld;
c. Een prima lunchgelegenheid;
d. Tijd nemen voor, ook onder werktijd, sociale contacten;
e. De taal weten te spreken;
f. Alternatief voor punt e. is … hun vragen of ze je willen helpen met nieuwe woorden c.q. zinnen in die taal (de meeste vinden het leuk en waarderen de moeite die je neemt om het taal te leren);

O ja …. van de belastingpersoon kreeg ik zelfs een tip hoe ik kon zorgen om geen belasting te hoeven betalen …. :mrgreen:

Overgekwalificeerd

Ik heb een nieuw woord geleerd … ‘sobrequalificado’ … vertaald ‘overgekwalificeerd’. Het moet een nieuw woord zijn want zelfs in, zowel Portugese als het Nederlandse woordenboek kon ik het niet vinden. Of zou dit woord pas ontstaan zijn sinds mijn komst hier op het eiland?

Ik kreeg namelijk dit woord 2 keer te horen vandaag … en tijdens verschillende (sollicitatie) gesprekken. Men vindt dat ik een te grote scala aan kennis heb … en te veel materie beheers … daar schrikken ze ervan. Ik sta verbaasd van te kijken, …. want ik zelf heb zoiets van ‘ik moet nog zoveel leren’. Voor velen ben ik dus overgekwalificeerd …. iemand die te veel weet en te veel kan …. een duizendpoot. Ik ben niet blij met deze nieuwe titel …. want daardoor kom ik dus niet makkelijk aan een baan hier op Madeira. Tjeezus! Heb ik eens eindelijk kunnen bewijzen dat wij, allochtonen, een graad hoger kunnen bereiken op gebied van kennis en kunnen … word ik er nu voor gestraft!! Vroeger kreeg je te horen van ‘je bent teveel’ … en nu … ‘je weet teveel’ of ‘je kunt teveel’. Houdt het dan nooit op? Overgekwalificeerd … hetzelfde effect als kinderen met een te hoge IQ … op sommige scholen horen ze er dan niet bij.

Ik vroeg aan iemand waarom ze mij ‘overgekwalificeerd’ vonden. Hij gaf mij het volgende voorbeeld: Stel dat een manager jouw CV ziet …. het eerste wat hij/zij denkt is ‘o jee! die zal binnenkort mijn baan overnemen!’. Ik moest wel lachen om deze uitleg … maar het blijkt wel zo te zijn. Niet dat ik naar hun banen zit te azen … maar dat men toch bang is voor iemand die te veel weet. Dit heb ik intussen vaker horen zeggen door diverse mensen hier.

Wat een mop! Ik moest er wel hartelijk om lachen toen ik buiten liep. Mensen op straat die keken me vreemd aan … ‘die lacht teveel’ ….. aaaargggggghhhhhh!!!! (dat laatste dat was ik dus).

Weet je wat het ergste is? Dat tijdens de halfjaarlijkse beoordelinggesprekken bij mijn vorige werkgever … er dan nooit sprake was van het feit dat ik ‘overgekwalificeerd’ was. Nee! Tuurlijk niet! Want anders moesten ze mijn salaris omhoog gooien! Over salaris moet ik al helemaal niks van kenbaar maken hier op het eiland … want als ze zouden horen hoeveel ik vroeger verdiende (let wel: gemiddeld NL salaris voor een IT-er) … dan kon ik het helemaal schudden hier.

Het klinkt misschien wat negatief … maar het is niet zo. Dit had ik al verwacht … ik vind het alleen grappig om het te melden. O ja! … ik kreeg ook het advies om 80% wat er op mijn CV staat … om dat weg te halen … en heb ik misschien een betere kans om een baan hier te vinden. Hahahaha!

Misschien moet ik een groep starten genaamd Anonieme Over Gekwalificeerden …. vind ik misschien andere lotgenoten.