Vanmorgen … mijn mobiele telefoon rinkelde.
“Stooo!” (= hallo)
“Stooo, sim? Met meneer Don?”
“Ja. Met wie spreek ik?”
“Met de buurman van beneden …”
Buurman van beneden?? We hebben wel een nieuwe buurman, maar die woont boven ons. En Marcel is ook ons buurman, maar woont naast ons. Denken, denken ….. aaah ja!
“Jerry van de winkel beneden?”
Lachend: “Jawel”
“Hai Jerry, alles goed?”
Ik denk … zal maar nog niet meteen beginnen over het bed ….
“Alles goed. Ik wilde u melden dat uw bed is aangekomen …”
Het scheelde niet veel of ik viel bijna flauw ….
“Wat? Wat zei je? Volgens mij is er een storing op de lijn. Kan je het nogmaals herhalen, svp!”
“Uw bed is aangekomen! Eindelijk!”
Is ‘eindelijk’ wel het juiste woord? …. voor een wachttijd van (precies) twee maanden. Ik moet alweer mijn Portugese woordenlijst gaan bijwerken
“Das mooi! Maar … ik durf het bijna niet te vragen …” (maar doe ik toch!) “… en de matrassen?”
“Die zijn ook gearriveerd!”
Mijn benen begonnen te wankelen ….
“Kunnen we vanmiddag langskomen?”
Sh*t! Redden we het nog om vandaag slingers en vlaggen voor de deur te zetten, een fanfare te bestellen, mensen uit te nodigen, en ook Albert Jan Tuin te vragen om de komst van het bed te getuigen en een redevoering te houden?
Nee … lukt niet op zo’n korte tijdstip.
Dus … vanmiddag …. het bed en de matrassen. MAAR …. wat hebben we geleerd hier op Madeira?
Wordt dus vervolgd ….