Levada do Norte

De dag na nieuwjaarsdag, gingen Wil en ik samen met Lidia (Portugese collega en inmiddels goede vriendin van Wil) met de auto naar Boa Morte (vertaald: Goede Dood). Daar was onze startpunt voor onze levadawandelingLevada do Norte en dan richting Encumeada.

Levada’s zijn irrigatiekanalen die over het hele eiland lopen en ook elkaar doorkruisen. Naast die levada’s loopt altijd een pad … dat soms royaal breed kan zijn … maar op andere plaatsen heel smal. De levada’s zijn lang geleden overal op het eiland aangelegd … zelfs hoog in de bergen.

Lídia heeft al heel veel levada’s gedaan, behalve deze … die heeft ze nog nooit eerder gedaan. Iedere kaar dat ze vanaf Ribeira Brava naar São Vicente reed langs Serra da Agua … dan zag ze dat er een levada langs de bergwand liep. Dus was het voor ons allemaal de eerste keer dat we deze levada gingen doen.

Vanaf het startpunt liepen we door prachtige paden en rustgevende omgeving … de levada bracht ons langs mooie stukken natuur … groene bergheuvels met de oude terrassen was een genot voor het oog. We liepen tussen de Laurierbomen, varens en vele andere plantensoorten … een gigantische botanische tuin … speciaal onderhouden door Moeder Natuur … of was dit de verloren Paradijs?

De levada kronkelt als een elegante slang langs bossen, watervallen en dorpjes … sommige waar de tijd nog achterloopt in vergelijking met andere (modernere) woonplaatsen. Ook kwamen we avontuurlijk tunnels op onze weg … die moesten we nemen want er was geen andere optie … behalve terugkeren. Gelukkig hadden Lidia en ik zaklantaarns bij ons.

Er was alleen één probleem met die tunnels … ze zijn gebouwd door en voor de Madeirense mensen … dus met andere woorden … de gemiddelde lengte van iemand uit Madeira is 160 cm … en ik ben 198 cm … get the picture? Dus was voor mijn continu met een gebogen lichaam door die tunnels lopen. Plus dan ook een ronde schuine tunnelwand aan je linkerkant en de levada aan je rechterhand … is heel moeilijk evenwicht te houden … maar het ging wel.

Maar naarmate we verder doorliepen …… des spannender werd het. Het pad waar we op liepen werden versmallingen in de vorm van betonnen richel van ongeveer 30 à 40 cm breed … of in een heel smalle pad met ongelijk liggende stenen. Niet zo eng .. zult u denken. OK … doe dan erbij aan je rechterkant de levada. Nog steeds niet eng? Doe dan aan je linkerkant …. een afgrond van meer dan 100 meter diep … zie je het voor je?

Dat laatste was dus wat ik deed … alleen voor me staren … waar ik liep op dat moment. Ik probeerde niet naar links (noch rechts) te kijken. Mijn lichaamsproductie van adrenaline was overuren aan het maken … tegelijkertijd ging de productie van endorfine op volle gang.

O ja … ik was vergeten te zeggen … ik heb hoogtevrees!

Ik liep in mijn eigen versie van Fear Factor (Amerikaanse TV programma waar men deelnemers hun grootste angsten laten uitvoeren) … echter er waren geen camera’s toen. De meiden vroegen aan mij of het niet beter was om terug te keren. Op dat moment waren we al ver doorgelopen en .. ik weet dat als ik terug ga dat ik nog moeilijker zou krijgen. Het is namelijk zo dat doordat de levada aan mijn rechterkant was had ik een beter evenwichtsgevoel dan als het andersom was. Het leek alsof mijn rechterkant meer geaard was dan mijn linker. Dus ik kon niet terug … ik zei ‘we gaan door’. Ik liep achteraan … mijn beide ogen gefixeerd op de richel waar ik mijn voetstappen moest zetten … terwijl ik vanuit mijn ooghoek links het ravijn of afgrond zag stromen … als een rivier (qua beeld) … en dat maakte het me nog moeilijker. Ik begon te zingen ….

Al lopend begon ik te zingen … 2 liedjes … iedere keer opnieuw …. en weer opnieuw. Het ene lied was een lied in het Spaans dat mijn vader een keer had geschreven c.q. gezongen. Het andere was een oud Curaçaose lied genaamd ‘Chuchubi’ … een speelse grijze, tropische vogel, dat bekend is op de Antillen om zijn doordringende roep en melodieuze liedjes. Beide liedjes liep ik de hele wandeling te zingen …. min of meer op het ritme van mijn hartkloppingen en niet mijn stappen …want dat laatst dat ging synchroon met de stappen van Wil .. die voor me liep.

Er waren momenten dat ik bijna besefte waar ik was op dat moment … maar ik probeerde meteen dat soort beelden uit mijn hoofd te bannen … en alleen denken aan Chuchubi’s of aan mijn vader’s lied. Ik heb niks van het uitzicht verder gezien.

Eind goed al goed … we kwamen heelhuids aan op onze eindbestemming … Serra da Agua. Daar een lekkere Poncha genomen … pas dan besefte ik wat ik had gedaan … ik kon het zelf niet geloven (nog steeds niet). Beide dames hebben me goed begeleid. Voor Lídia was deze wandeling ook nieuw en ze wist niet dat het zo heftig zou worden. Daarnaast wist ze ook niet dat ik hoogtevrees had (dat was mijn schuld). Echter ik ben heel blij dat ik het heb gedaan en … de eerste belangrijke slag tegen mijn hoogte vrees heb gewonnen. Lídia zei dat dit wel één van de gevaarlijkste levada’s was dat zij ooit heeft gelopen. Ik moest slikken toen ik dat hoorde. Verder zei ze dat ik als deze wandeling heb overleefd … dan zijn de anderen een makkie.

Andere levada’s? …. dat zal zeker lukken … samen met de Chuchubi’s en mijn vader.

Foto’s: Madeira Archipelago.com


Sponsors – Uw logo/link hier toevoegen? Mail me


Eén gedachte over “Levada do Norte”

  1. Het is een wondermooie wandeling..En soms ook heel spannend. Wij hebben ze al 2 keer gedaan…De eerste keer, geloof het of niet, zonder zaklamp… Dat was pas een avontuur! Ons volgende verblijf in Madeira waren we weliswaar wel voorbereid en waren de zaklantaarns zeker van de partij ! Het is een echte aanrader !

Reacties zijn gesloten.