Groene Boekje

Één van de dingen die ik heb gemerkt is dat hier op het eiland Madeira het fenomeen vriendendienst heel belangrijk is. Ik zal het uitleggen …

Eergisteren had ik een gesprek met iemand over de mogelijkheden om hier werk te vinden. Hij zei dat het beste was dat ik voor me zelf moest beginnen … mijn diensten en kennis aanbieden aan bedrijven hier op Madeira. ‘Alles goed en wel, …’ zei ik (weliswaar in het Portugees) ‘… maar wat heb ik dan allemaal nodig om een éénmansbedrijf te starten?’. Hij deed een greep onder de toonbank en toverde een klein formulierenboekje tevoorschijn. ‘Dit is het enige dat je nodig hebt!’ …. het Groene Boekje oftewel Cardeneta de recibos – Artigo 115 do código do imposto sobre rendimento das pessoas singulares …. pffffffffff. Ik zag er niets groens aan … of ik moet beginnend kleurenblind zijn. Het is dus een klein formulierenboekje waarmee je, als zelfstandige, kunt opgeven hoeveel geld je hebt ontvangen, voor welke diensten en aan wie. Een soort declaratieformulier. Ik had al eerder van het Groene Boekje gehoord … maar nu zag ik er pas eentje in het echt. Het Groene Boekje heeft bijna hetzelfde effect zoals het Rode Boekje in China … you can’t leave home without it!

‘OK,’ zei ik ‘maar hoe kom ik nu aan dergelijk boekje?’. ‘Alleen je identiteitskaart en je Numero de Contribuinte’ (= Portugese Sofi-nummer). Gelukkig hebben we dat laatste als één van de eerste dingen hier geregeld. Numero Contribuinte is nog heiliger dan je geboortedatum of je telefoonnummer. Echter … ik heb nog geen Portugese id-kaart. ‘Geen probleem!’ zei mijn vriend en greep meteen, dit keer boven de toonbank, naar de telefoon … en ging bellen. Hij belde de boekhouding en vroeg of dat een probleem was. Op een vriendelijke toon stelde hij zijn vraag … en hij werd doorverbonden naar iemand anders. Het viel me op dat hij die hele tijd heel vriendelijk bleef …. tja … het heeft geen nut om je te ergeren als je van het kastje naar de muur wordt gestuurd … met een beetje geduld krijg je uiteindelijk wat je wilt. Het was geen probleem! Het enige wat ik nodig had was mijn Nr Contribuinte.

Hij belde vervolgens weer iemand anders … een collega … en vroeg aan hem of hij mij naar de boekhouding kon brengen. Zijn boekhouder kon dit alles namelijk wel voor me regelen. Na de uitleg aan zijn collega waarvoor ik daar naar toe moest gaan … zei die ‘Ach man! Boekhouding? Door hun werk denken ze alleen maar aan geld en dus vragen ze overal geld voor …. zelfs voor het maken van een fotokopie!’. Hij kende wel iemand bij de belastingen (Finanças) en zou dat wel regelen. En dus … enige minuten later zat ik met die collega in de auto in de richting van …. het hol van de bureaucratische leeuw …. Finanças! Ik vroeg nog aan hem hoe ze met mensen zoals ik (buitenlanders) omgingen. Hij zei: ‘Dat hangt van de lunch af! Als de lunch hen niet goed is bevallen dan kun je het wel schudden, maar … als het een goede lunch was …. dan heb je geluk!’ … en hij zat niet te grappen toen hij dit vertelde! Nu waren we afhankelijk van de kookkunst van één of andere kok ………….

We kwamen binnen … lange balies en rijen wachtende mensen … en wat je niet zult zien in Nederland bij de belastingen (vanwege angst voor represailles) … achter de balies open kantoorruimte met de rest van het personeel achter hun bureaus. Oef! Je kon de geur van bureaucratie ruiken … brrrr! De – inmiddels bijna nieuwe vriend geworden – chauffeur zei tegen me om even te wachten terwijl hij de rimboe in ging. Ik zag hem bij voor de bureau van een norse kerel stoppen … iets naar hem toe fluisteren … handen schudden .. weer iets zeggen … en toen gaf hij mij een seintje om naar hem toe te komen. Ik dacht ‘go with the flow’ … ik volgde mijn vriend’s aanpak. We zaten met z’n drie’en aan de bureau en het gesprek begon tussen hun twee’en over schoenen (vriend’s vader zat in de schoenenbusiness) … vervolgens ging het gesprek over Chinezen … dat ze in China qua producten alles imiteren. Verder ging het over de oliebranden in Irak … lucht- en grondvervuiling … enz. enz. We waren meer dan een uur bezig met wereldproblematieken … ja! ik deed ook mee! Ik vertelde over de kassen in Nederland en over mijn moeder die uit Ponta do Sol kwam. Dat laatste had natuurlijk niks met wereldproblematiek te maken, maar ik deed mee met de conversatie. Go with the flow!

Anderhalfuur later … eindelijk … de inschrijving. De aanvraag werd door hem op het scherm ingevuld … en, daar was het, mijn ‘Groene Boekje’. Dat alles (waar we uiteindelijk voor kwamen) duurde 8 minuten … plus 2,74 EUR voor het boekje. En terwijl er zich drama’s afspeelden aan de balie …. hahahaha … nee hoor … ik weet niet of er zich drama’s afspeelde … ik kon het niet zien, was vel te druk bzig. Vervolgens terugrijden naar mijn beginstation van dit alles en … ik was een zelfstandige ondernemer geworden ….. laat de opdrachten maar binnenkomen!

Zo zie je … wat je dus nodig hebt is:

a. Heel veel contacten (voor de vriendendiensten);
b. Heel veel geduld;
c. Een prima lunchgelegenheid;
d. Tijd nemen voor, ook onder werktijd, sociale contacten;
e. De taal weten te spreken;
f. Alternatief voor punt e. is … hun vragen of ze je willen helpen met nieuwe woorden c.q. zinnen in die taal (de meeste vinden het leuk en waarderen de moeite die je neemt om het taal te leren);

O ja …. van de belastingpersoon kreeg ik zelfs een tip hoe ik kon zorgen om geen belasting te hoeven betalen …. :mrgreen:

2 gedachten over “Groene Boekje”

  1. Hallo Donamaro,

    hahahah! Leuke he op Madeira wonen..daar kom je tegen alle facetten van de portugees mentaliteit( oftwel Madeira mentaliteit ) Ik vind het zo opmerkelijk dat iedere buitenlander denkt dat het zo makkelijk is om ergens te gaan emigreren en daar alles te weten en beter kunnen…Wrong!!!! bestuuder eerste de cultuur, geschiedenis, mentaliteit, ect. Uiteraard in Madeira is alle buitenlander welkom met geld te investeren…dat het makkelijk voor ons maakt!Ik ben daar geboren en getogen. Don Amaro weet het nu wel, denk ik met de ervaringen dat hij tot nu toe hebt mee gemaakt, en er komen nog zoveel..geloof me!!!

Reacties zijn gesloten.