Gezonken ijsberg

Ik ontving gisteren een e-mail van een vriend uit Nederland. De inhoud van zijn bericht was anders dan wat ik normaal van anderen binnen kreeg. Zijn bericht was duidelijk het resultaat dat hij zijn hart wilde luchten. Problemen op zijn werk … frustraties en onbegrip … de laksheid van de leidinggevende … en daarbij het gemis van steun van andere betrokkenen.

Toen ik zijn bericht las, merkte ik dat ik niet verbaasd was van de situatie waarin hij zich bevond … echter ik was wel verbaasd dat ik het vergeten was … en met het bedoel ik dan mezelf.

Zijn e-mail bracht me aan het denken … namelijk het volgende: Sinds mijn komst op Madeira was ik vergeten hoe ik vroeger voelde op mijn vorige baan. Ik had niet dezelfde problemen zoals die van hem, maar ik raakte wel geïrriteerd als men ondoordachte en belachelijke beslissingen namen. Ik was (en ben nog steeds) iemand dat kwaliteit bovenaan op het lijst heb staan …. maar ja … in sommige bedrijven vind men dat kwaliteit ondergeschikt moet zijn aan andere zaken zoals snelheid e.d. Ik ken een paar die zelfs de echte betekenis van het woord kwaliteit niet kennen … behalve dat in hun ogen het staat voor ´prijs kwaliteit´ van het product. Geld … Snelheid … Scoren … dat waren de keywords … de sleutels voor succes … volgens velen. Begrijp me niet verkeerd … ik vind ze ook belangrijk en ze staan zeker op mijn lijst … maar dan wel naast Kwaliteit, Duidelijkheid en Gebruikersvriendelijk. ´Dat kan niet!´ zullen de Bobo´s zeggen. Volgens hen kom je daar niet ver mee. Misschien hebben ze gelijk … maar het is waar ik in geloof en de manier hoe ik werk … en dus hebben ze een probleem … met mij!

Stop! Je ziet dus wat ik bedoel. Ik kan er uren over blijven schrijven. Dit is een topje van de gezonken ijsberg dat vroeger door de zee van mijn leven zwierf … en nu gaat deze ijsberg weer de diepte in … heel diep! … zodat het geen bedreiging meer zal zijn voor mij, mijn omgeving en andere schepen (behalve de Titanic).

Aan mijn vriend schreef ik het volgende:

Ik heb, meer dan een jaar geleden, besloten om daar iets aan te doen … en dat heb ik nu gedaan. Ik heb zekerheid ingeruild voor een veel mindere versie. Een grote woning ingeruild voor een klein appartement. Twee auto´s in geruild voor geen auto´s … we doen alles lopend of met de bus. Een goed betaalde baan ingeruild voor nog geen baan … en als ik eentje vind dan ontvang ik zeker niet meer dan 40% van wat in ik Nederland verdiende.

En toch ………….. ik voel me rijk! Rijk van binnen …. geestelijk rijk … emotioneel rijk … rijk in rust … rijk in genot en blijdschap. Ik weet niet hoe ik je het kan uitleggen … je moet het zelf meemaken … maar dan niet voor een paar dagen of paar weken. Nee …. minimaal 3 maanden … dan pas ga je het voelen.

Ik heb zekerheid ingeruild voor dit wat ik nu heb … en ik weet zeker dat ik met een glimlach op mijn gezicht zal gaan sterven. Hahaha … nee hoor … dat laatste is nog lang niet van toepassing.

Ik heb ook het directe contact met dierbare mensen in Nederland ingeruild voor meer afstand met hen … dat vind ik minder. Maar ik voorzie dat we naar een tijdperk gaan dat je andere soort contacten zult krijgen … en weet je … die is er al. E-mail, telefonie, SMS, chatten, videocasting … noem maar op.
Er staat een hele wereld open voor iedereen … om dingen uit te proberen. Dat is wat wij aan het doen zijn … uit proberen. Nee … we zoeken geen zekerheid hier. We genieten van wat we nu hebben en tegenkomen. Dingen proberen … keuzes maken … en die weer veranderen. Dat is de verrijking.

Dit is ook mijn boodschap naar jullie die mijn weblog volgen c.q. lezen.

5 thoughts on “Gezonken ijsberg”

  1. Durven veranderen is een goede eigenschap. Waar de Nomaden vroeger iedere keer verder trokken als er niet voldoende voedsel was, zijn wij verwende Hollanders (en ook anderen hoor) geneigd om onszelf gevangen te blijven houden. Ook als we het niet meer naar onze zin hebben. Maar ja, het pensioen he… al die jaren heb je daar voor gewerkt tenslotte (???) dus dat geef je niet zomaar op.
    Ik ken een capabele man van toen 46 die nog een schitterende carriere voor de boeg had, maar dus echt vanwege zijn pensioen (en misschien nog een beetje koudwatervrees) is blijven hangen. Ja, dan moet je nog wel 19 (19!!!) jaar jezelf verbijten.
    Ongeacht de uitkomst hebben Willisha en jij een hele goede stap gezet. En mocht je ooit weer teruggaan naar Nederland is het nog steeds een overwinning. Zo denk ik er tenminste over… 🙂

  2. Met Don’s ijsberg zijn we dus beland midden in de existentiele levensvragen. Bijvoorbeeld, wat dus het belangrijkste is: een nieuwe auto of tijd hebben om naar een zonsondergang te kijken – EN er van kunnen genieten natuurlijk. Als pensioenier (heet dat zo?) heb ik gemakkelijk praten. Maar ook temidden van een massa onbegrip en tegenwerking is het mogelijk, EN noodzakelijk, jezelf te blijven.
    Overigens, het is dus nu niet meer noodzakelijk om honkvast te blijven om je pensioenpunten te verzamelen, tenminste binnen de EU. Als zweeds staatsburger (41 jaar daar gewerkt) krijg ik dus hier in Madeira m’n pensioentje uitbetaald. Maar ook van een aantal jaren in Holland, plus een ruim jaar in Duitsland komt er af en toe een “zakcentje” bij. Belangrijk is dat je je papieren goed bewaart en kunt aangeven waar en hoe lang je ergens gewerkt hebt.
    Kort gezegd: economie en het materiele is erg belangrijk. Niemand ontkomt daaraan. MAAR wel oog blijven hebben voor de “simpele” gratis belevenissen. En je niet laten opjagen door Jan en alleman die menen dat je dit en dat en deze nodig hebt om gelukkig te zijn. Zelf heb ik nooit een auto en rijbewijs gehad, maar ben toch “overal” in de wereld geweest….!

  3. @CasaSpider en Christiaan: jullie geven beiden aan de reden waar velen over struikelen als ze plannen maken om het roer om te gooien … en vervolgens besluiten om maar niet van koers te wijken … namelijk pensioen. Voor ons zal het ook later van belang zijn en … we moeten ook rekening houden dat we later van kunnen genieten.

    Maar ja … we horen nu geluiden dat pensioen geen zeker toekomst zal hebben … dus …

  4. Tja, en dan ken ik ook nog diverse mensen die een half jaar na hun pensionering overleden… Helaas weinig tijd gekregen om te genieten van alles wat ze van plan waren…

    Daarom is de Portugese leefregel nog niet zo slecht: je leeft drie dagen, en vandaag is de laatste… Dus… carpe diem, pluk de dag :mrgreen:

Leave a Reply