De redding

Ingezonden stuk door Rob Peters.

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.

Eerst kwam de revolutie. Na 50 jaar dictatoriaal bewind vanuit Lissabon was het eindelijk zo ver. Portugal was haar koloniën (zakcent) kwijt. En moest zich aansluiten bij de internatioale gemeenschap. Het land werd opgenomen in de Europese Unie. Madeira was er als de kippen bij om centen te vangen voor infrastruktuur. De plannen lagen keurig klaar toen het geld beschikbaar kwam en zo kon de geldstroom binnenlopen en net als het water van de “levadas” werd het over het hele eiland verspreid.

Het vliegveld werd vernieuwd. De landings/startbaan moest worden verlengd; maar hoe? Langs de kustlijn, half in zee op zo´n 50 meter hoogte. Op betonnen palen! Het project moest worden bekeken in Delft, want die weten daar van waterwerken. Na veel omhaal (er moest een hotel omgehaald –geïmplodeerd- worden). Nu kunnen de Airbussen en Boeing 707´s binnenkomen.

Hotels werden gebouwd. Vijf sterren, vier sterren, drie sterren enz. Toeristen konden eindelijk met drommen een kijkje komen nemen.

De haven werd uitgebreid en cruiseschepen begonnen aan te leggen, op weg naar de Canarische eilanden of, zoals Columbus indertijd, naar het Caraibische gebied.

Vele toeristen werden bewoners of overwinteraars ; kochten een flat of bouwden een huis. De bouwindustrie kreeg met al die bedrijvigheden een boom-periode. Werkkrachten werden aangetrokken uit Afrika, Zuid-Amerika (Brazilianen), Oost-Europa. Ook die moesten worden gehuisvest. En zo werd in één generatie een totaal nieuw gezicht geschapen. Een nieuwe bron van inkomen. De ekonomie had een kans voor een betere toekomst. En nu ligt het er maar aan of de politiek en de mentaliteit van de homo madeirensis die kans goed kan benutten. Totnutoe, met de subsidies van de EEG, ging alles goed. Of dat op de lange duur zo zal blijven doorgaan is een open vraag. Let´s hope for the best.

(wordt vervolgd)