Curaçao – 30 mei 1969

Dit is een oude blog-post. Voor een nieuwere versie bezoek 30 di mei 1969. Echter deze post bevat ook commentaren (zie onder) dat de moeite waard zijn om te lezen.


51 gedachten over “Curaçao – 30 mei 1969”

  1. Een indrukwekkend document. Authentieke beelden en op geweldige wijze van commentaar voorzien van Alex Alberto.
    Heb van hem reeds een aantal movies op YouTube bekeken, maar deze was nieuw voor mij.
    Dank je Don en ik denk dat ik er zelf ook nog iets mee ga doen…
    Over ‘de donkerste dag’: voor de mensen die het meegemaakt hebben was het verschrikkelijk. Achteraf heeft het niet anders kunnen zijn, het was toch ook een begin dat de zwarte Curacaoenaars rechten afdwongen die ze anders in vele jaren niet gekregen hadden. Ondanks dat hoop ik zoiets nooit mee te maken…

  2. Heel erg interessant om dit te zien.
    Jarenlang heb ik niet eens goed beseft wat er toen gebeurd is.
    Toen het gebeurde waren wij op Madeira.
    En waarom Otrobanda, na onze terugkomst, verandert was in een zwartgeblakerde ruíne was aan een vijfjarige natuurlijk ook niet makkelijk uit te leggen.
    Zelfs als kind vond ik het wel ontzettend zonde van die mooie huizen.

  3. Ik heb nu veel meer geleerd over die dag door het zien van deze documentaire. Ik weet dat er ook boeken zijn daarover …. maar op deze manier spreekt het me meer aan.

  4. Goed dat zo’n belangrijke dag op heldere wijze toegelicht wordt. Totdat Don mij er over vertelde wist ik er niets van af, kun je nagaan hoe weinig we in NL over Curaçao leren.

  5. Ook ik besefte dat ik niets weet van wat er op de Antillen gebeurd is en wat er momenteel gebeurt. Op school heb ik er niet veel over de Antillen geleerd. Ik vond het een indrukwekkende documentaire en de verteller bleef zo objectief mogelijk waardoor de beelden indringender werden.

  6. Hoi Don, hier weer je vroegere klasgenootje uit Curacao…. tjonge, indrukwekkend goed filmpje, en notabene ik kwam toen in 1970 naar Curacao (als Nederlandse makamba) en die historische gebeurtenis lag dus toen nog redelijk vers. Ik herinner me nog diverse afgebrande gebouwen. Men had het toen over “DE” grote brand, heel geheimzinnig vond ik het altijd, vraag me nu achteraf af wat mijn ouders er precies over wisten.
    Weer wat geleerd, dank en wie weet weer tot mails Don!

  7. Beste mensen…Ik dank jullie allemaal enorm veel voor al die mooie commentaren…Eerlijk gezegd heb ik nooit zoveel complimenten gehad,en zeker niet van Europeese Nederlanders,hartelijk dank nogmaals.Wel vind ik persoonlijk heel jammer,dat ik tijdens montage daarvan niet alle foto’s had die ik toen des tijds gemaakt heb,en dat was echt veel meer.Later ben ik gaan werken bij de RVD en daar heeft iemandt al mijn 6 rollen fotonegatieven “geleent”, (als u maar begrijpt wat ik bedoeld…)anders had ik een veel meer indrukwekkend presentatie kunnen maken.Een daarvan die me op dat moment echt “geraakt” heeft was toen die gasten een Hollandse man uit zijn auto haalden,om daarna zijn auto het “Nieuwe Havenweg” meer in te duwen…Ik had een foto waar je die auto DIEP in ’t water zag,en ook een volgende opname waarom een donkere man naast de Hollander ging lopen met zijn arm om zijn schouders als gebaar van medeleven.Volgende keer als ik naar Curacao gaat zal ik bij de Openbare Ministerie gaan kijken indien ze nog mijn foto’s daar hebben,dan zal ik proberen ter plaatse kopies van te maken om een iets uitgebreider reportage van te kunnen maken. Ook ga ik proberen twee heel interessante interviews die ik gefilmt heb van een arts,een Landsbemiddelaar, en een priester die heel dicht bijbetrokken waren met de 30 mei gebeuren,dus stand by en blijft kijken op YOU TUBE… Saludos Don!

  8. Er zijn vele verhalen over 30 mei 1969. Maar van mijn vader Simon Wessel de Groot, agent 1e klasse, Politie Bureau Riffort (Otrabanda) weet ik het volgende. Hij was destijds met zijn collega’s aanwezig op Post V. Zij draaiden overuren, en waren na een dagdienst naar Post V gestuurd om daar assistentie te verlenen. De volgende dag was deze ploeg agenten nog immer bij Post V aanwezig en oververmoeid. In de vroege ochtend constateerden de agenten dat “de zaak uit de hand liep”. Er werden molotov coctails gegooid naar auto’s van blanke Shell Employees. En men probeerde “stakerbrekers” te lynchen die toch aan het werk wilden. De aanwezige politie heeft verschillende malen (gewonde) personen moeten ontzetten en in veiligheid gebracht. Verschillende personen met ernstige brandwonden zijn op die vroege ochtend per politieauto met spoed naar het Ziekenhuis gebracht, waaronder enkele stakers die ernstige brandwonden opliepen door hun eigen molotov coctails. De aanwezige ploeg agenten hebben die ochtend continu de Centrale Post per radio letterlijk gesmeekt om assistentie…. helaas werd door de Hollandse leiding (inspecteurs) hier geen gevolg aan gegeven. De Commissaris van politie was overigens onbereikbaar. De agenten hebben op Post V niet geschoten, odanks het feit dat het hooguit 8 agenten waren, omringd door een steeds woedender menigte die hun ernstig bedreigden en belaagden. Mijn vader Simon Wessel de Groot (Siem) was de enige Europees Nederlandse politie-agent ter plekke. Zijn collega’s waren allen Curacaose agenten 1e klasse of met lagere rang. De leiding berustte bij “Nacho” Ignacio en mijn vader, dit omdat zij de oudste gewone agenten waren.
    Op een zeker moment hebben de agenten zich moeten terugtrekken, geschoten is er niet. Hierna gingen de stakers en anderen via de Schottegatweg richting Rio Canario. De politiepost Rio Canario had zich inmiddels gebarricadeerd, aldaar had men wel begrepen dat het menens was. Echter er was geen leiding en coordinatie van hogerhand. Enige tijd later is getracht een barriere op te werpen ter hoogte van Berg Altena door agenten van bureau Punda, hier is geschoten en zijn er helaas twee dodelijke slachtoffers gevallen. Vanaf hun vertrekpunt Post V tot en met Berg Altena is er geen politioneel optreden geweest tegen de groep “stakers”, nogmaals dit kwam door een falende politieleiding van Europees Nederlandse Politie-officieren. Deze leiding had in de dagen voorafgaande aan 30 mei geen enkel plan gemaakt voor een eventuele calamiteit. Ook in de loop van de avond ontbrak elke gecoordineerde leiding bij het Korps. Het waren de gewone manschappen, de gewone vooral Curacaose agenten die op eigen intiatief zich in groepen verzamelden en zo goed mogelijk probeerden de taken te verdelen: branden blussen en openbare orde handhaven… Bij de Korpsleiding was paniek zeiden de gewone agenten. Het is inderdaad zo dat destijds de Politie tevens de Brandweer er bij had als taak. Maar het moet gezegd worden dat vele agenten zich hebben ingezet bij het blussen van de branden op 30 mei. Feit is dal vele brandweerslangen werden vernield en of doorgesneden, dit heb ik zelf gezien, ik was die dag als kind van 12 jaar aanwezig bij de Brandweergarage te Mundo Nobo, (wij woonden in Mundo Nobo) en ik hiep de monteurs door bij Bakker Martijn Rodeweg brood en koffie voor ze te halen, daar hadden ze zelf geen tijd voor, pan frances met keshi kan ik mij herinneren, vele en vele pan frances. Vele brandweerwagens raakten oververhit (pomp) en werden door de monteurs naar de garage gesleept, deze monteurs werkten keihard rond de klok om de “wagens” te reparen en om de slangen met noodreparaties weer geschikt te maken voor blussen. Hulde aan de inzet van deze monteurs! In de vroege avond van 30 mei is geprobeerd de wijk Mundo Nobo binnen te vallen en in brand te steken. De wijk met vooral woningen van politie-agenten (rondom de brandweerkazerne) werd bewaakt door Nacho en Siem (mijn vader). Op het terras van ons huis zaten ze, met enkele karabijnen, pistolen en vele zakken met munitie. Ze stonken naar rook en zweet en zagen er totaal kapot uit, en ze kregen hun eerste warme maaltijd sinds 36 uur! Tientallen “plunderaars” hebben zij om 20:00 uur gearresteerd, die hadden allemaal tassen met gestolen waar bij zich, die zijn gearresteerd met getrokken pistolen en karabijnen. De arrestanten moesten alles uittrekken (behalve hun onderbroek) en met de buik op het plein liggen voor ons huis Bordetstraat Mundo Nobo. Ik heb als kind staan kijken hoe mijn vader ze onder schot hield en Nacho vele messen en enkele machtetes bij hun weghaalden die ze onder hun broekriem hadden verstopt. Enkele uren later zijn de arrestanten afgevoerd in gesloten arrestanten wagens naar bureau Riffort. Later op de avond verzamelden zich meer agenten in Mundo Nobo, de plunderaars trokken zich terug uit Otrabanda en waren in de buurt van Mundo Nobo. Toen is er ook voor ons huis en in de Stuyvesantstraat geschoten op enkele pick up trucks die op agenten inreden (ze waren volgeladen met gestolen spullen). Ik kan u verzekeren dat de situatie zeer dreigend was. Er was zij mijn vader een oorlogssituatie, en hij kon het weten als oud-veteraan in de tweede wereld oorlog. Dankzij de koelbloedigheid en stressbestendigheid van vele en vele gewone agenten zijn er destijds niet meer doden en gewonden gevallen. Hulde aan de gewone agenten van het Korps Politie Nederlandse Antillen, agenten die met enorme moed en dapperheid veel meer onheil hebben voorkomen. Dit moet ook een keer gezegd worden! In de nacht van 30 op 31 mei is in de Rodeweg ter hoogte van Martijn veelvuldig geschoten met snelvuurwapens door Nederlandse mariniers, zij schoten vooral op auto’s die nachts rondreden en dat was verboden omdat er een avondklok was ingesteld. Ik weet dit, omdat ik de salvo’s zelf heb gehoord, wij woonden vlakbij de Rodeweg. De volgende ochtend ben ik gaan kijken en heb verschillende auto’s gezien op de Rodeweg… helemaal doorzeefd.. ik heb mij altijd afgevraagd wat er met de inzittenden is gebeurd! Mijn vader wist dat niet, daar ging “Defensie” over zei hij. Ik kan mij nog goed herinneren, de mariniers in Mundo Nobo, Rodeweg, achter Henderson Rodeweg, hun angstige ogen, hun vingers aan de trekker van hun geweer (FAL). Op mij als kind heeft het grote indruk gemaakt, ik beleefde het als een zuivere oorlogssituatie. En ik was heel erg bang! Ik heb mij altijd nederig opgesteld naar de mensen op Curacao, uit schaamte omdat ik wit was. Zonder morren liep ik wel eens 10 kilometer naar huis omdat AC-busjes mij niet mee wilden nemen als passagier, omdat ik wit was, een macamba, dit overkwam mij de maanden na 30 mei, dat je als kind werd uitgescholden voor “macamba” inclusief middelvinger onderging je gelaten! Ik kan mij helder herinneren hoe ik onderweg naar school, een AC-busje werd uitgezet omdat één van de passagiers zei “mi no ke e macamba den auto”, de auto stopte en de chauffeur ze “bai, sali foi mi auto!”. Er zijn vele verhalen… dit moet ook gezegd worden… de omgekeerde discriminatie van Zwart naar Wit, ook dit kwam destijds op Curacao voor, en jegens kinderen, kinderen van Hollanders die niet “rijk” waren en niet bij de Shell werkten…. Met opzet roer ik dit aan, en wil ik een taboe doorbreken, immers als ik dit verhaal vertel aan Antillianen dan wordt het heftig ontkent, zo van NO! No ta berdad!… maar het is wel waar…. Destijds zat ik op de LTS, later ben ik naar Nederland gegaan… en afgestudeerd in filosofie en geneeskunde, alles zelf betaald, dit na een lange weg… avondschool enz.
    Ik besef, racisme en discrimanatie is van alle volkeren, het komt overal voor…
    Geboren op Korsou… op Curacao een Macamba als het er op aan komt, al spreek je net als ik vloeiend papiamentu… en in Nederland… ben je een Antilliaan… Gelukkig kan ik het allemaal relativeren.
    Mijn vader Simon Wessel de Groot is in 1994 overleden.

    De gebeurtenissen op 30 mei 1969 zijn op sociaal, politiek en economisch niveau onderzocht. Maar wat zich werkelijk heeft afgespeeld, van uur tot uur, dat is nimmer onderzocht! De waarheid van 30 mei 1969 is nu na zoveel jaren juist helemaal niet bekend! De achtergronden van slachtoffers, de doodgeschoten mensen, de vele gewonden, de kinderen(!), de gewone politieagenten, de burgers die doodsangsten hebben uitgestaan, waar wordt dit genoemd? Waar wordt genoemd hoe verpleegkundigen van de Kraamkliniek Rio Canario heroisch en dapper de stakers tegemoet traden en ze wegjoegen bij auto’s voor de Kraamkliniek? Onderste boven auto’s waar nog personen in zaten en die doodsangsten uitstonden! Dat de zusters kordaat optraden en de stakers wegduwden! Ik weet dit, immers mijn moeder was er bij, zij werkte in de Kraamkliniek (zr. De Groot). Hulde aan het personeel van de Kraamkliniek(!), hulde aan deze gewone mensen die anderen hielpen in momenten van doodsangst! Hulde aan deze mensen, mensen die in geen documentaire voorkomen, in geen enkel onderzoek worden genoemd….

    En nu, zoveel jaren later, ik krijg een deja vu, zoveel werkloosheid onder wederom de gewone mensen op Korsou, zo veel sociaal onrecht, wederom krijgen zwarte mensen moeilijk een baan bij een (Hollandse/blanke) baas… een lijnrechte schande!

    Met vriendelijke groet,

    Gert Jan de Groot

  9. HAlo, mijn naam is Angelique Balootje, en ben moeder van een dochter van 10 jaar. Zij zit in de vijfde klas, en moet een spreekbeurt maken over belangrijke gebeurtenissen hier op Curaçao. Zij heeft gekozen om voor de gebeurtenissen van 30 mei te gaan praten. Zelf ben ik ook jarig op 30 mei. Em dat vindt zij heel interesant. Maar ik moet meer weten van deze tijd.
    Ik weet niet of u me wil helpen.

    Graag wil ik dat van u weten of het kan.

    Hopend u voldoende te hebben geïnformeerd, verblijf ik, met de meeste hoogachting op een spoedig en positieve antwoord.

    Angelique Balootje

  10. @Angelique: Dank je voor je reactie. Ik zelf was 8 toen het gebeurde. Ik herinner me de gigantische zwarte brandwolken die ik vanuit huis (Buena Vista) kon zien in de verte. Echter het was pas veel later (als volwassen) dat ik meer hierover leerde. Vooral de video hierboven ben ik veel meer te weten gekomen. Ik zou je graag willen helpen maar ik denk dat ik net zoveel van weet als jij.

    @Gert: Ontzettend bedankt voor het delen van je vader’s verhaal

  11. Wie heeft mijn vader Eppo Luppo Rijkens gekend,die van 1969 tot 1989 op Curacao heeft gewoond,oa.in de rifwaterstraat otrabanda! hij is op 21-03-1989 op 72jarige leeftijd overleden en ligt begraven op de rode weg!Hij had ook veel contact met oude Shell medewerkers.Mocht er nog een oude bekende of vriend van hem in leven zijn zou ik het graag vernemen!Graag reacties sturen naar johnrijkens@hotmail.com.Ik probeer het langs deze weg.Bij voorbaat mijn hartelijke dank!

  12. Met belangstelling het stuk van Gert Jan de Groot gelezen. Ik was op 30 mei als jong agent werkzaam op het Riffort en heb mensen als Siem de Groot, Jaap Krikken, Jan Blaauw, Mildred Sophia en de kleine maar pittige agent Lauffer goed gekend. Er waren natuurlijk veel meer collega’s die ik op zou kunnen noemen.
    Ik werd op de ochtend van 30 mei omstreeks 05.30 uur wakker gemaakt met de boodschap onmiddellijk naar het riffort te gaan i.v.m. wanordelijkheden op Pietermaai die avond tevoren.
    Gert Jan de Groot heeft al veel vermeld wat er o.m. op die dag gebeurde. Ik weet wel dat als er die morgen beter naar de strategie van Felix Sulveran was geluisterd het mogelijk anders was afgelopen. Het staat nog steeds op mijn netvlies getekend hoe Henderson Supermarkt op de Roodeweg is gepunderd. Er lagen na de plunderingen alleen nog maar honde en kattebrokjes op de schappen. Aangezien ik als macamba vloeiend papiamento sprak heb ik met andere collega’s het in de Breedestraat Otrabanda nog redelijk in de hand kunnen houden hoewel in de namiddag het er op leek of heel Willemstad in de fik stond. Zelfs de normaal rustige wachtcommandant centrale post, Shon Ro Hart, riep na de zoveelste melding van plunderingen: “Schiet die conjos voor hun flikker”. Pas om tien uur s’avonds kregen we via de marine ons eerste eten. Er was zo wie zo geen goede leiding want de zeer goede gezaghebber Michael Gorsica was in het buitenland en zijn vervanger Morkos was een ramp. Plaatsvervangend gouveneur, Wem Lampe, was hem naar Aruba gesmeerd. Voor zover ik weet hebben de mariniers zo’n beetje de leiding genomen. Later op de avond werd de politie pas uitgerust met pistoolmitrailleurs.
    30 mei was een ommekeer wat betreft erkenning voor de negroïde bevolking maar economisch werd het eiland ruim vijftien jaar terug geworpen. Erkenning bleek o.m. uit de benoemingen van Arno Kibbelaar en Ben Leito tot respectievelijk gezaghebber en gouveneur.
    Ik ben een half jaar daarna naar Aruba overgeplaatst waar de sociale ongelijkheid niet zo groot was als op Curacao en, niet onbelangrijk, één ouder gezinnen op Aruba in die tijd bijna niet voor kwamen. Ook de economie op het zustereiland was veel gezonder zodat sociale onrust daar uit bleef.

    Met vriendelijke groet, Joop van Meel, ex agent eerste klasse van het Korps Politie Nederlandse Antillen.

  13. Hierbij nog enkele aanvullingen. Ik herinner me dat in de middag van 30 mei 1969 onderinspecteur Gieling met een aantal agenten naar de Breedestraat Otrabanda kwam om de plunderaars met traangas te verjagen maar door de passaatwind mislukte die poging jammerlijk. De eerste objecten die in Otrabanda in de fik werden gestoken waren de kiosken op het Brionplein. Van het toen gezellige Brionplein is na de branden weinig overgebleven. Hotel Americana, het Ogemgebouw, het bischoppelijk paleis, Tauber, Barberia Jopi en nog meerdere gebouwen werden een prooi van de vlammen. Er waren gelukkig ook humoristische voorvallen. Ik zag een man met een gejatte airco lopen die schreeuwde:” awe nochi mi ta bai drumi d’en frio”, daarbij vergetende dat deze apparaten door een monteur moeten worden aangesloten. Ik weet wel dat ik continue met mijn dienstpistool in de hand heb gelopen want het was allemaal heel bedreigend en je kon je niet voorstellen dat dit allemaal op Curacao kon gebeuren alhoewel als je “Vito” van Stanley Brown regelmatig las dan wist je wel dat er iets broeide. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik de trucks met zwaar bewapende mariniers het Brionplein op zag rijden. Want ik ook zag,en dat kwam zeer bedreigend over, dat mariniers zware mitrailleurs opstelden in Fort Amsterdam. De rest van de avond werden tientallen personen door de recherche, onder leiding van o.m. Karel van Haaren en Ewald Sumter aangehouden. Inmiddels hoorde ik dat mijn collega Archie Pandt om het leven was gekomen maar dat berustte gelukkig op onwaarheid. Hij was op Berg Altena door stenengooiers aan zijn hoofd gewond geraakt. Later in de middag ben ik nog in de buurt van het Elisabeth hospitaal geweest waar de toestand zeer hectisch was door de vele gewonden en vooral door het feit dat Papa Godett door een politiekogel zwaar gewond was geraakt. Officieel zijn er die dag twee doden gevallen maar officieus heb ik altijd gehoord dat het om zes slachtoffers ging. Als mij nog meer feiten te binnen schieten, zorg ik nog voor aanvulling.

  14. Beste mensen, dhr. Rosario noemde wat al geruime tijd in mijn hoofd spookt. Lang zal het niet duren dat er een volksopstand met alle gevolgen van dien plaats zal vinden op Curacao. Blijkbaar hebben de regeringsleiders op Curacao 30 mei vergeten. Hetgeen wat ik vrees is dat de bevolking zich deze keer zal keren tegen de lokale politici en Nederlanders op het eiland. Ik kom net uit Curacao en er is heel veel woede en onvrede richting boevengenoemde groepen op het eiland. Maar god sta ons bij dat het niet zover hoeft te komen.

  15. Wat Dr. Willems schrijft klopt helemaal. Met helaas één verschil want de Antilliaanse politici in 1969 waren van een veel beter niveau dan de huidige Antilliaanse politici en er lopen nog steeds super arrogante macamba’s op Curacao rond die denken dat zij het allemaal beter weten. Een volksopstand nu is dan ook niet ondenkbeeldig en zal,vrees ik, grotere gevolgen hebben dan die van 30 mei 1969. Heren politici; het is één minuut voor twaalf.

  16. De documentaire van Alberto is okay. Maar het stuk waar Alex Alberto het heeft over Gutierrez is geschiedenis vervalsing.
    Het wemelt van geschiedenisvervalsingen over dertig mei. De meeste bewust.
    Dertig mei was voor witte mensen de zwartste dag uit onze geschiedenis maar voor zwarte mensen de witste dag.Daarom mag en kan Alberto het niet de zwartste dag uit onze geschiedenis noemen.

  17. Stanley Brown heeft gelijk. 30 Mei was een ommekeer in gunstige zin voor de zwarte bevolking. Ik merkte toen als jong politieagentje (25 jaar) dat na 30 mei de bevolking ook mondiger begon te worden en niet alles meer pikte. Helaas is er geen mentaliteitsverandering ontstaan wat betreft verantwoordelijk van de Antilliaanse man ten opzichte van de door hem verwekte kinderen. Ik zie dit als de grootste oorzaak van de criminaliteit onder jonge Antillianen in verschillende Nederlandse steden. Het is nu toch zo langzamerhand wel bekend dat je jeugdjaren bepalend zijn voor je toekomst. President Barack Obama heeft bijvoorbeeld in de USA de Afro Amerikaanse mannen op hun verantwoordelijkheden gewezen tan aanzien van hun gezinnen.
    Wat ook bitter is om te constateren is het feit dat de huidige Antilliaanse politici en sommige Hollandse werkgevers op Curacao niets geleerd hebben van 30 mei 1969 en dat een nieuwe volksopstand niet ondenkbeeldig is.

  18. Ik was toen 9 jaar en heeft het allemaal bewust meegemaakt. Persoonlijk vind ik de beelden goed om weer te zien en misschien moet je de beelden op televisie vertonen dat de mensen weer wakker geschud worden.
    Ik ben ook met Stanley Brown eens dat het niet de hele geschiedenis is en ik beschouw het ook niet als de zwartste dag uit onze geschiedenis.

  19. Hi Don.

    Ten eerste wil ik zeggen, dat het heel goed in elkaar is gezet, mijn complement .
    alles kom weer naar boven de sfeer van toen der tijd voel ik weer ,ik zat toen op de marnix school en zag dat allemaal voorbij gaan de menigte,op dat moment wisten wij niet precies wat er aan de hand was pas later werd het allemaal duidelijk en ook toen de avondklok werd ingesteld dat een van de angstige periode in mijn leven.
    ik wilde dit even kwijt maar nu leuk om het terug te zien. bedankt
    groetjes shirl

  20. helaas kon ik de video niet zien, dus een heel kleine reactie van mij.

  21. Erg triest dat een stelletje sinbergwensas gepresteerd hebben het eiland voor de laatste 40 jaren onaantrekkelijk te maken voor toeristen, ondernemingen, en vele autochtonen. Ik ben daar geboren, maar ben het eiland verlaten met geen enkel plan er ooit naartoe terug te keren. Ik zou daar niet willen zijn nu de ekonomie alweer rot eruitziet, en er bendes rondwandelen met hun handen in hun zakken.

  22. Voor Purcy Juaquin, en alle anderen:
    Inmiddels staan alle drie gedeeltes van de 30 mei clip online bij “YOU TUBE” Dus naast de link van de eerste gedeelte (part # 1) op deze website,staat part # 2 en 3 ook reeds geruime tijd online. Ik zal de titels hieronder schrijven; gewoon intikken in het “zoekvenster” van YOU TUBE,en ze gaan meteen open!

    30 DI MEI 1969
    30 DI MEI PART # 2
    30 DI MEI PART # 3

    (Purcy controleer jou computer want duizenden hebben het geopend…) Mensen bedankt voor het kijken; ik heb nog zo’n 321 video’s ge-upload waarvan veel van onze oude Curacao,misschien de moeite waard om ook naar te kijken,bedankt alvast!

    (DonAmaro,bedankt nogmaals voor het plaatsen van mijn video op jou site,over een week ongeveer hoop ik 2.000.000 hits te hebben bereikt) 🙂

  23. Amigo DonAmaro; voor mijn part heb je “de zegen” om part # 2 en 3 ook op jou site te plaaten als je wil, ik heb GEEN probleem hiermee…!

  24. Beste Alex,
    Ik vind dit een prima documentatie over wat er toen heeft plaatsgevonden op Curacao. Ik zat toen al weer in Nederland. Als je mijn eerder reactie leest, zul je begrijpen,waarom het zo een indruk op mij heeft gemaakt. Stanly Brown, leider van de ‘ Frente Obrero’, plaatste onze artikelen in de ‘Amigoe di Corsouw’. Toenmalige minister ‘ Sprockel’ vond dat gevaarlijk. In feite had hij gelijk,
    wat niet wil zeggen, dat het onvermijdelijke is gebeurd.
    Ivan Ramphal.

  25. IK HEB NU OOK EEN VERSLAG TE MAKEN OVER 30 MEI EN HET WAS HEEL INTERESANT OM TE LUISTEREN NAAR DE VIDEO GOED OM TE WEETEN WAT ER ALLEMAAL GEBEURDE WANT VEEL MENSEN WETEN NIET WAT ER GEBEURD IS OP 30 MEI!

  26. Ik schrik hiervan want, ik wist niet wat een naive volk nog op deze bol rond hupelt en van mijn dure zuurstof geniet. want volgens mij is de zwartse dag van curacao is het begin van de de zogenoemd voor somige mensen gouden eeuw !! volgens mij zie geschiedenis zijn slaven op die eilanden gedropt om streeks zie geschiedenis

    http://www.youtube.com/watch?v=kAxM_ilCxIY

  27. Ik heb met aandacht naar het verslag van Alex Alberto gekeken en met evenveel aandacht de verschillende reacties gelezen. Vooral de reactie van Gert-Jan de Groot raakte me. Ik zou daarom graag met Gert-Jan in contact komen omdat ik na.v. zijn verhaal nog wat vragen heb.

  28. Joop van Geel: Wat betreft de situatie rond St Elisabeth Ziekenhuis op 30 mei 1969, kan ik mij van mijn vader herinneren dat die middags dreigend was, de stakers en aanhang waren onderweg naar St Elisabeth Ziekenhuis i.v.m. met hun bezorgdheid jegens neergeschoten slachtoffers. Uiteindelijk heeft men de pontonbrug opengedraaid om te voorkomen dat meer mensen zich richting Otrabanda zouden begeven. Locale Korpsleiding Politie Curacao (Commissaris) was op 30 mei onbereikbaar werd gezegd, hoe het zat wat betreft de landelijke Hoofdcommissaris weet ik niet. Er werd vooral ad hoc leiding gegeven, er was op 30 mei 1969 geen coordinatie van hogerhand wat betreft inzet en strategie van de Politie en hun branweertaak. In de Breedestraat Otrabanda is door personeel van politie Riffort uiteindelijk voorkomen dat plunderingen en brandstichtingen zich veel verder konden uitbreiden, de inzet van de Mariniers was hier ook debet aan, Supermarkt Henderson aan de Rodeweg was één van de laatste objecten die op 30 mei werd geplunderd, brandstichting is door de politie voorkomen. Bakkerij Martijn is ongemoeid gelaten en de brandweerkazerne te Mundo Nobo werd ook gespaard.

    Op 31 mei 1969 bracht ik samen met mijn moeder eten naar mijn vader Siem op riffort, toen ik de lange trap omhoog liep zag ik dat Riffort was veranderd in een soort pakhuis, overal stapels geplunderde artikelen.

    Inderdaad hadden mariniers overal op kruispunten stellingen ingenomen met zandzakken en grote mitralieurs en daar staken van die kogelbanden in met scherpe patronen, ze stonden o.a. opgesteld in de buurt van de Waterfabriek Mundo Nobo en beneden St Elisabeth Ziekenhuis. Als kind keek ik mijn ogen uit, de mitralieurs waren gericht op passerende auto’s en publiek, dus ook op de VW-kever waar mijn moeder en ik in zaten.

    Boven Willemstad hingen op 30 mei grote zwarte rookwolken, alle brandweerwagens waren ingezet, in de middag rond 1500 uur botsten 2 uitgerukte brandweerwagens tegen elkaar voor het Museum, tegenover het
    VKC gebouw, deze 2 spuitwagens moesten worden afgevoerd, ik heb deze wagens zien staan en gezien hoe ze werden weggesleept. Volgens mij was de heer Krikken daarbij of Kopjansen, maar dat weet ik niet zeker. Dat 2 brandweerwagens in de middag van 30 mei 1969 direct uitvielen was een zeer grote tegenslag, immers het waren grote Amerikaanse en redelijk moderne spuitwagens met veel vermogen om zeewater uit de Annabaai op te pompen. Destijds stond er ook een branweerwagen gestationeerd onder in de garage van Politiebureau Riffort, weet iemand of die toen is ingezet? later in de middag ben ik naar huis gegaan en mijn moeder belde mij op en zei dat ik thuis moest blijven. Het was erg spannend en angstig, ik had mij opgesloten in huis, alle deuren op slot gedaan en ik was best wel bang. Je hoorde in de verte knallen en buiten rook ik een brandlucht, af en toe liepen groepjes schreeuwende mensen door de Stuivesantstraat. Begin van de avond kwam mijn moeder thuis van haar werk en later op de avond verscheen mijn vader (siem) met zijn collega en destijds grote vriend en collega Nacho.

    Over het aantal dodelijke slachtoffers: Ik heb niet anders gehoord dan dat er meer dan 2 dodelijke slachtoffers waren… Aantal gewonden: meer dan 80…

    De eerste gewonden vielen in de zeer vroege ochtend van 30 mei 1969, en wel voor de poorten van Shell: brandwonden en letsel als gevolg van mishandeling. Minstens 1 van de gewonden is per politiewagen afgevoerd naar St Elisabeth Ziekenhuis, door agenten van Riffort. Let wel er werden volgens mij verschillende ingangen van Shell bewaakt, de belangrijkste was Post V. Nou ja… bewaakt… er was een handvol politie aanwezig.

    Ik kan mij herinneren dat men later een doos met Molotov Cocktails vond ergens bij het Rif? Maar dit weet ik niet zeker.

    Vergeet niet, dit is gebeurd ten tijde van de koude oorlog, er was in zekere kringen grote angst voor het communisme en betrokkenheid van Fidel (Cuba).

    Casa Leon in Otrabanda is op 30 mei 1969 gespaard gebleven, mijn vader Siem heeft deze winkel met een collega (Nacho?) en anderen bewaakt. Hiervoor zijn de eigenaren de Politie nog steeds erkentelijk. Tauber, schuin aan de overkant is wel geplunderd en uitgebrand.

    Anecdote: Na zijn pensionering kwam mijn vader er achter waarom hij nooit is geslaagd voor zijn hoofdagent examen. Mijn vader Siem zei altijd: “… ze laten mij express zakken…”…
    In zijn Conduitestaat die hij na zijn pensionering meekreeg stond vermeld dat mijn vader een veiligheidsrisico was omdat hij vanaf 1948 goed bevriend was met Tony (Jesus Antonio) Cosster… die was destijds actief en lid van de NVP… van Dr Da Costa Gomez… Siem (HBS opleiding) was een “veiligheids risico” omdat hij omging met locale mensen die streefden naar onafhankelijkheid… Dit was tekenend voor de jaren 40, 50 en 60 op Curacao. In die jaren waren diverse Nederlandse politieagenten tevens actief medewerker van de BVD. Ik zal maar geen namen noemen… Deze BVD agenten hielden ook de Nederalnders in gaten, Nederlandse politie-agenten werden niet geacht met locale mensen bevriend te zijn en zeer zeker niet met mensen die geassocieerd waren met o.a. de NVP.

    Tony Cosster is in 1993 overleden en Siem is toen naar Curacao gevlogen om zijn begrafenis bij te wonen. Tony kwam vaak naar Nederland en logeerde dan bij mij ouders. Daar heb ik vaak bij gezeten, bij hun gesprekken, en veel gehoord. Enkele maanden na het overlijden van Tony is mijn vader ook overleden… zoals ze zeggen… amigoenan ta bai den dos…

  29. Gaarne wil ik enige kanttekeningen plaatsen over vaderloze gezinnen op Curacao, zonder te pretenderen de wijsheid in pacht te hebben. Het is slechts een van de manieren om hier naar te kijken.

    Ik kan mij herinneren dat lang geleden hier een promotieonderzoek naar is gedaan, door jonge Curacaose studenten. Het is altijd in mijn herinnering gebleven. Verdere gegevens over dit onderzoek zoals auteurs etc weet ik niet.

    In de slaventijd werd door de slavenhouders gezinsvorming niet toegestaan. Alleen onder de vrij gekochte slaven en zogenaamde vrijgemaakte slaven was sprake van gezinsvorming. Gezinnen werden gezien als een mogelijke bron van onrust en opstand.

    Slavenhouders op Curacao handelden ook in slaven, zij werden doorverkocht aan andere landen. Hier verdienden zij ook geld mee.

    Veel slavinnen hadden kinderen van verschillende slaven, en van slavenhouders. Deze kinderen werden als zij groter waren te werk gesteld als slaaf op een plantage of verkocht. Een vaderrol van de biologische vader werd gezien als ongewenst.

    Toen de slavernij werd opgeheven in 1863, waren er zeer veel vaderloze gezinnen, dit was toen al enkele eeuwen zo. De naweeen hiervan waren en zijn lang voelbaar… dus nog steeds???

    In 1863 was met name Curacao wat betreft gezinsvorming totaal ontwricht. Het leed, de sociale en economische ontwrichting door de slavernij is tot op de dag van vandaag voelbaar en zichtbaar.

    Curacao was een van de grootste handelsposten in slaven toentertijd. Slaven werden niet alleen uit Afrika gehaald maar waren ook afkomstig door geboorte op de eilanden zelf, kinderen van amper 12 jaar etc werden losgerukt van hun moeder en op transport gesteld (gedeporteerd?) naar elders met bestemming een nieuwe “eigenaar” of voor de verkoop op een slavenmarkt.

    Dit dames en heren was toen de uiterst gruwelijke realiteit, een realiteit die zo gruwelijk was dat ik met grote weerzin dit schrijf en ik schrijf het ook met plaatsvervangende schaamte omdat ik van Nederlandse afkomst ben, ik schaam mij diep.

  30. Gert, Jan de Groot: Ik heb op het riffort met jouw vader, Jaap Krikken, Mildred Sophia en Pedro Lauffer het meest samen gewerkt. De brigadecommandant was Jack Brouwer en de wachtcommandanten waren Leo Prinsen, Jan Blaauw en Kees v.d. Laar. Ik was in die tijd met een lokaal meisje getrouwd uit de wijk Mundo Nobo (Piscaderaweg). Ik kende veel locale mensen en sprak goed papiamento. Daar heb ik op 30 mei waarschijnlijk profijt van gehad want niemand heeft me een haar gekrenkt. Ik herinner me nog goed dat je vader een oude zwarte Citroën als hobby had. Jaap Krikken is ook nooit hoofdagent geworden maar het was een verrekt goede straatagent die een neusje had voor dingen die niet klopten. Ik heb daarna tot 1978 op Aruba bij het KPNA gewerkt waarna ik naar Nederland ben terug gekeerd. Ik heb toen bij toeval Leo Prinsen in Schoonhoven ontmoet.
    Er zijn nog al wat boeken over 30 mei verschenen waarvan de meeste nog zijn te verkrijgen. Aanraders zijn de twee boeken van Gert Jan Oostindië die in 1999 zijn uitgegeven. Het is haast niet te geloven dat 30 mei 1969 al weer veertig jaar geleden is en het doet mij pijn om te constateren dat het eiland er niet op vooruit is gegaan en dat het niveau van de huidige Antilliaanse politici niet in de schaduw kunnen staan van de politici van veertig jaar geleden ondanks de grote fouten welke die personen toen ook hebben gemaakt.

  31. Goedendag, ik kan iedereen aanraden om voor meer beeldmateriaal te kijken op de site van Geschiedenis TV (via Google; Geschiedenis Andere Tijden Papa Godett)

    Er is op 21-10-2003 een uitzending geweest van programma Andere Tijden waarin oorzaak en gevolg van deze staking goed worden uitgelegd.

    Mvg,

    Peter

  32. Een trieste en zwarte dag voor Curacao. Ik kan het me duidelijk herinneren. Ik werd van school, Maria College, gehaald door mijn moeder en er werd een handdoek over mijn hoofd gegooid. Ik was blond en blank, een jui di Korsow blanku, zoals wij genoemd werden, ik was 13 en begreep niet wat er gebeurde. Ik zag zwarte rook vanuit Otrabanda komen, mensen schreeuwden en iedereen was in paniek. Thuis via de radio hoorden wij wat er allemaal aan de hand was. Bibberend zaten wij te luisteren en wij baden tot God dat iedereen veilig zou blijven en dat er geen doden zouden vallen.
    De dag erna konden wij de ravage zien. Tauber uitgebrand, monumentale panden vernietigd. Het Martinus college, voor de helft afgebrand. Marechaussees stonden op elke hoek van de straten met grote zware geweren. Het leek wel oorlog op mijn mooie eiland. Voor een kind van 13 was het moeilijk te beseffen, laat staan begrijpen, wat er aan de hand was. Een dag om nooit meer te vergeten, een trieste en zwarte dag voor onze mooie eiland. Ons eiland die alleen maar bestond uit vriendelijke en warme mensen, mensen die elkaar hielpen en klaar stonden voor elkaar. Een dag om ergens heel diep in mijn herinnering op te bergen, en nu ik dit weer lees, weer levendig te herinneren. Ik hoop dat zo iets nooit meer zal gebeuren op mijn, ons “Dushie Korsow”, want dan gaan we weer terug naar af.
    Laten we bidden en vragen dat het goed gaat met “Nos Dushie Korsow” en de inwoners, en ook voor de vele Antillianen die in Nederland wonen om de een of andere reden, en dat we altijd terug kunnen denken aan die zwarte dag, als een incident, die nooit meer terugkeert.
    Mi stima Korsow y su hendenan, laga nos keda positivo pa nos bai dilanti, y no patras.

    Saludos,
    Dulce Maria

  33. Beste dames en heren; geachte heer Gert Jan de Groot,en paisano Stanley Brown,kon ta bai! Met heel veel aandacht zat ik zo net jullie commentaar te lezen in plaats om naar bed te gaan,het is nu over twee uur s’nachts..(!) Maar erg interessant in ieder geval. Wel wil ik twee dingen eventjes kwijt voordat ik ga slapen; Stanley…ik ben niet helemaal met jou eens!
    Ik begrijp uiteraard wat je bedoeld met “de witste dag” van het Curacaosche historie,van tien “zwarte” Curacaoenaars, zeker MEER dan de helft zou het eens met mij zijn dat het hoe dan ook de ZWARTSTE DAG van het eiland was… Waarom? Omdat ik met mijn eigen ogen
    gezien heb dat de kerels die de gebouwen in de fik staken, Texas Instruments met hakmessen
    en ijzerstaven apparatuur kapotsloegen,onschuldige “paisano vrouwen” de angst joegen,enz. merendeels NIET stakers waren…(!) Zoals ik in mijn reportage reeds zei; den su mayoria ta un set di sinberguensa ku a infiltra entre e welgista’, ta NAN a hecha e baina’nan di mas grandi…De plan van de stakers zelf was om met een grote massa fort Amsterdam binnen te gaan en de Ministers een en ander te eisen,en bang te maken, het was NIET hun bedoeling
    om catastrofe te maken,ZEKER NIET de bedoeling van wijlen Ong-A-Kwie en Papa Godett!
    Korda bon Stanley,esaki ta mi opinion personal,igual derechi meskos ku kualke otro individuo. By the way,nog een kort stukje; ik weet niet indien je mij heel goed herinnert;

    Toen ik als fotograaf bij de Beurs werkte als Persfotograaf ben ik jou vaak wezen fotograferen voor het een of ander krant artikel. Dit gebeurde in opdracht van mijn toenmalige werkgever
    en Hoofdredacteur toen des tijd, Jaap Kion….(bo bon amigu…  ) Hoewel 40 jaar hierna moet ik jou wel met “terugwerkende kracht” bedanken dat je mijn camera ooit tijdens die woelige dagen “gered heb bij het Wilhelminapark….(!!!) Dit was tijdens de dagen van vele rechtzaken bij het Stadhuis. Ik was een jonge tengere kerel van amper 23 jaar, en stond als persfotograaf een grote groep mannen te fotograferen die voorbij trokken,jij liep ook tussen hun in, en op gegeven moment wou een paar idioten mijn camera afpakken,en dankzij
    jou bemiddeling is dat NIET gebeurt…
    DANKI SWA…maske ta 40 anja despues….(!)

    En voor Gert Jan de Groot had ik opmerking over verschillende dingen die niet zo juist zijn,OF dingen die misschien gebeurt zijn toen ik (en de lopende massa) reeds voorbij waren waar het een of ander gebeurt zou hebben… Dan heb ik o.a. over de barricades bij de Politiewacht te Rio Canario…de Kraamkliniek….(de ijsco wagen van Ritz heb ik tegenover de Kraamkliniek gefotografeerd…autos omgooien met mensen erin,enz(!)En by the way;Tauber ligt niet schuin tegenover Casa Leon hoor..e ta keda HOPI mas p’ariba… En weer iets anders; ik had altijd een zeer goede verstanhouden gehad met jou vader die bij de Riffort werkte…maar niet alleen met hem,ook met mensen zoals Krikke ,Inspecteur Gieling….Mayoor Kooyman….van Haren,van de Laar,enz enz… Kennen jullie “Shon Ro” Hart nog? Shon Ro was de wachtcommandant bij de Centrale Post die ochtend van 30 mei…

    Maar een andere keer zal ik schrijven wat ik niet zo eens met jou ben,ik kan nu niet meer,ik begin waartaal te schrijven met half gesloten ogen…Ow…twee allerlaatste onderwerpen die ik tevens ook kwijt wil:

    Ik had ZES zwartwit fotonegatieven rollen van 36 opnamen elk, met nog VEEL meer dramatische foto’s die ik jammer genoeg zelf niet meer heb; omdat een of andere collega van me bij de “RVD” in de Fort Amsterdam deze negatieven GEJAT heeft….(!!!!!!!)
    Ook heel triest is dat de Nieuws Persbureau “ANP” alhier in Nederland heel veel winst maakt (of gemaakt heeft) met MIJN gemaakte 30 mei foto’s…terwijl
    Ikzelf nooit een stuiver voor gekregen heb…Op Curacao heb ik een advocate
    benaderd die gespecialiseerd is met “auteursrechten” maar ze informeerde mij dat het een zeer
    “slepend” rechtzaak zou kunnen worden, en daarom ben ik niet verder mee gegaan met deze
    vervelende zaak… Maar nu dat ik in Nederland woon ben ik wel van plan hetzij de “Rijdende Rechter” of wie dan ook hierover te raadplegen…Ik heb bewijs “zwart op wit” van iemand die VEEL GELD betaald heeft aan de ANP om gebruik te konden maken van MIJN foto’s…(!) Wordt vervolgd…!

  34. Alex Alberto, konta bai! Het is voor mij altijd een raadsel geweest waarom er niet meer foto’s zijn over 30 mei 1969 en dagen daarna. Nu weet ik het. De negatieven zijn gepikt en waar zijn ze nu? Alex bo tin ku lucha pa hanja bo negatiefnan back. Dit is historisch materiaal. Nacho weet heel veel van die dag, hij en mijn vader (Siem) waren die dag steeds samen. Nacho is na zijn pensionering een sleutelzaak begonnen aan de Penstraat, het laatst heb ik hem in 2003 ontmoet. Weet iemand hoe hij het maakt? Nacho kan veel vertellen over die dag. Mijn moeder Rien (Zuster De groot Kraamkliniek) woont nu in Nederland, ze is 82 jaar, ze woont in een verzorgingshuis, ik zal een film maken met haar verhaal over 30 mei, voor YouTube, waarschijnlijk plaats ik de film op 30 mei op mijn YouTube site.

  35. Perikelen op 30 mei 1969 tegenover Kraamkliniek Rio Canario, zojuist aan mij bevestigd door ooggetuige Zuster De Groot, (mijn moeder) destijds onderdirectrice Kraamkliniek Rio Canario en Stichting Neutrale Wijkverpleging. Op 30 mei, inmiddels gewaarschuwd door Siem de Groot (agent van Politie, en gealarmeerd door een schreeuwende massa mensen in de verte in aantocht op de Schottgatweg trof men in de Kraamkliniek zeer snel noodmaatregelen. De babykamer met zo’n 40 pasgeboren baby’s aan de kant van de Schottegatweg werd direct geevacueerd. Men was bang dat er projectielen door het raam van de babykamer werden gegooid en de baby’s konden treffen.

    Via de Gosieweg wilde een Europees Nederlandse dame in een VW Kever de Schottegatweg op, de bestuurder (een vrouw) was zich nergens van bewust. Raddraaiers in de optocht grepen de VW kever vast en begonnen er aan te schudden en trekken, de bestuurder begon toen keihard te gillen. Zuster Derks destijds directrice van de Kraamkliniek vloog samen met mijn moeder en andere verpleegkundigen naar buiten naar de Schottegatweg en haalden de bestuurder uit de VW kever en zij werd in veiligheid gebracht in de Kraamkliniek. Een echtgenoot van een personeelslid joeg raddraaiers in de stoet weg (hij liep ook mee in de stoet), deze man was woedend op de raddraaiers die geweld wilden toepassen. Mijn moeder heeft toen samen met andere verpleegkundigen het verkeer op de Gosieweg gestopt opdat automobilisten werden gewaarschuwd voor het geweld op de Schottegatweg en daar niet argeloos in terecht kwamen.

    Jammer dat destijds deze zeer moedige mensen, destijds werkzaam in de Kraamkliniek NIET zijn geinterviewd door verslaggevers op Curacao. Waarom is dit toen niet gebeurd is mijn vraag?

    Binnenkort een interview op YouTube met Zuster De Groot, 40 jaar na dato, een interview over de gebeurtenissen op 30 mei 1969 te Curacao voor de Kraamkliniek Rio Canario en over wat zij weet wat haar echtgenoot Siem de Groot en Nacho (Ignacio) (politiemannen) meemaakten die avond in de Bordetstraat en andere zaken.

    Men kan zeggen wat men wil, maar veel en veel mensen hebben die dag doodsangsten uitgestaan, zeer veel onschuldige mensen zijn die dag voor de rest van hun leven getraumatiseerd.

    Politiek gezien was het waarschijnlijk de witste dag. Maar zonder meer kan gezegd worden dat 30 mei 1969 voor vele individuele burgers één van de zwartste dagen in hun leven was.

  36. Wijlen Fred Fisher heeft heel veel foto’s gemaakt tijdens die dagen. Misschien liggen die ergens opgeslagen in een archief.

  37. Deel 3 van het interview met Zuster De Groot wordt momenteel geupload naar mij YouTube site:
    http://www.youtube.com/Gangenpaarden

    (Mijn hobbie zijn paarden, vandaar..)

    Op mijn YouTube site staat het volgende statement van mijn moeder en ik:

    Ter gelegenheid van herdenking opstand op Curacao 30 mei 1969 op deze site een ooggetuigeverslag van – en interview met – Zuster De Groot destijds (1969) onderdirectrice Kraamklniek Rio Canario en Stichting Neutrale Wijkverpleging Curacao.

    Zuster De Groot heeft jarenlang als wijkverpleegkunige gewerkt in de meest arme wijken op Curacao. Zeer schrijnende situaties heeft zij aangetroffen, onder erbarmelijke omstandigheden heeft zij gewerkt als Europees Nederlandse (Wijk)Verpleegkundige op Curacao in een periode waar verpleeghuizen en verzorgingshuizen nog in de kinderschoenen stonden. 6 dagen per week, in extreme hitte, in een VW-kever zonder airco, met een laag loon zonder pensioenopbouw werkte Zuster De Groot met haar Curacaose en Surinaamse collega’s als wijkverpleegkundige. Als jong kind ging ik (Gert Jan) in de vakantie vaak mee met mijn moeder en haar collega de wijk in zoals dat heet, zo kwam ik op plekken en plaatsen waar weinig mensen kwamen, zittend in de auto heb ik veel gezien en ik heb het onthouden: het grote verschil tussen rijk en oud, de armoede, de stank van urine en ontlasting, maar ook de enorme gastvrijheid en vriendelijkheid van de meest arme bevolking op Curacao in de jaren 60 vorige eeuw. Als kind hebben deze ervaringen mij gevormd. Ik ben heel trots op mijn geboorte eiland Curacao, zeer trots op de mensen van Curacao, en ik kan u verzekeren 50 jaar geleden lieten de Europees Nederlanders en de Nederlandse Regeringen en Politiek de Curacaose bevolking barsten, ze deden zeer weinig… de gevolgen van deze Koloniale Politiek zijn zowel in Nederland en op de Antillen heden ten dage te zien, en kijk eens hoe hard men nu in Nederland in de pers en Politiek zeer ongenuanceerd gilt en schreeuwt over Antillianen in het algemeen, tot aan aanzetten tot geweld toe tegen Antillianen, en openlijk in de Tweede Kamer der Staten Generaal wordt racistische taal geuit tegen Antillianen door politici.

    Zuster De Groot (mijn moeder) en ik vinden beiden dat in Nederland anno 2009, de Tweede Kamer wordt bevolkt door een klein aantal racisten waar Mussert en consorten trots op zouden zijn. Premier Balkenende zou zich diep moeten schamen, hij deed onlangs een oproep in het kader van “het jaar van Calvijn”… onze oproep naar hem: kijk vooral naar je zelf, naar de Tweede Kamer der Staten Generaal, kijk en luister wat voor een racistische vuiligheid daar wordt geuit, en schaam u diep. Immers wat denkt u wel, besef en denk na en begrijp dat Calvijn stamt uit de tijd der slavernij en wat zou Calvijn vinden van uitspraken heden ten dage in de Politiek en de Tweede KAmer?

  38. Met aandacht heb ik naar de toespraken geluisterd i.v.m. herdenking 30 mei 1969…

    Met het meeste wat gezegd is ben ik het wel eens, niet met alles…

    Maar Stanley Brown in verband met je opmerking over voormalig min president Piet de Jong destijds, het staat buiten kijf dat een officieel excuus i.v.m. slavernij, uitbuiting, koloniaal extremisme etc van de Kroon (Regering en Staatshoofd) van Nederland respectievelijk Koninkrijk der Nederlanden voor zo ver ik weet is uitgebleven, en dat is zonder meer schandalig.

    Denk jij dat dit excuus ooit komt? Gezien de politieke situatie in Nederland gelet op de opkomst van de partij van Wilders (PVV)? Een flink deel van de Nederlandse bevolking sympathiseert met Wilders en consorten en men wil die potentiele stemmers wellicht te vriend houden. Zou het juist nu een goede zaak zijn van Balkenende in het jaar van zijn zo volprezen “Calvijn”, zou het juist nu het meest goede moment zijn om een keer de “gang naar Canossa te maken”? Een gemiste kans?

  39. ik kan het weten,omdat ik op die bewuste datum,met het VKC aanwezig was,mensen heb zien plunderen,en dingen zien doen wat mensen normaliter niet zouden worden gedaan.Het was een ervaring waar ik niet graag wederom voor zou tekenen

  40. Wij zijn drie broers (later een zusje) van stuyvesantstraat 20, zoon van Leon Prinsen. Ik ken de hele buurt bijna van die tijd en herinner mij Dhr.Siem de Groot en zijn zoon.Wij hebben als politiekinderen een zeer intressante jeugd gehad en Mundu Nobo was zeer centraal in alles. Groeten vanuit Bonaire….

  41. Een dag, tijd en jaar om niet te vergeten. Intresant om weer in te verdiepen en meer te weten komen over het gebeuren toen. Sterker nog ik vond het intresant genoeg om hiervan mijn artikel te maken voor een cursus die ik volg. Ik kom ook uit de wijk Mundo Nobo, wij waren een(1) broer en twee zussen uit de Johan de Laetstraat #3. Het middelste gedeelte van Mundo Nobo grenzend met het voetbal veld. Ons vader was toen ook politie agent. Ik was toen 5 jaar oud, mijn broer was acht en mijn zusje nog een baby van 8 maanden. Ik kan het me als de dag van gisteren. Mijn broer zat op de Mgr. Nieuwindt College en ik op de Coromoto College kleuterschool. Beide scholen in Mundo Nobo. Weet nog dat we al heel vroeg van school wrden opgehaald. Een angst bij alle politie gezinnen in de wijk, omdat er gedreigd was door de stakers naar Mundo Nobo te komen. We mochten niet naar buiten, we moesten van onze stapelbed af en op de grond op de matras slapen. De lucht was niet meer blauw en mooi maar donker en zwart. Enige wat je zag en rook was brandlucht. Toch wilde je buiten kijken en zag mensen voorbij rennen met winkelwagens met daarin van alles en nog wat, van voedsel , televisie zelfs een koelkast. Mariniers aan ieder begin en einde van de straat met een bajonet in hun hand. Zeer indrukwekkend vooral voor een kind van vijf. Jammer dat de nieuwe generatie er bijna niks meer van dit historie weten. De familie uit de Stuyvesantstraat ken nog goed daar zijn wij ook mee opgegroeid. De familie de Groot kan ik me niet herinneren. Al bij al Gert Jan de Groot ik krijg weer nostalgie als ik jou ervaring en verhaal lees weer in de tijd en de dag. Na 18 jaar in Nederlnad gewoond te hebben ben ik weer terug op Curacao en weer gekozen om in Mundo Nobo te komen wonen weer een een van de toenmalige politiewoningen vlak bij het brandweer kazerne.

  42. Stomtoevallig kom ik hier terecht, lees met verbazing de stukken van oa Gert Jan de Groot. Mijn wijlen vader zat ook bij de politie en was toen hoofdagent. Wij woonden in de Kraayenhofstraat 37 en ik ging regelmatig met Gert Jan om. Met de broers Prinsen waren wij ook goed bevriend. Ik kan me ook heel goed deze tijd voor de geest halen, inc beelden. Wij, mijn broer Henk en ik kregen instructie van onze pa hoe we met een karabijn moesten schieten, die stond geladen in de kamer. Wij stonden buiten te kijken hoe een rode ford Mustang voor ons huis met kogels werd doorzeefd toen deze niet wilde stoppen bij de roadblok door Mariniers. Ook waren wij getuige van de arrestatie van een aantal plunderaars die net Hendersons hadden leeggehaald en met de buit, bestaande uit witgoed app, en TV’s in/op een kleine pick-up truckje via de Stuyvesantstraat wilden wegkomen. Ze werden door vlgs mij buurman jan Blauw en nog een andere politieman, staande gehouden en gearresteerdJ Ook het stuk van Gert Jan over de politiemannen bij de brandweerkazerne doet mij een hoop, ook ik zwierf daar als ventje van bijna 10 jaar rond en heb nog steeds ergens een paronentasje liggen waar 2 patroon magazijnen in hebben gezeten. Dit vonden we in een van de trucks die de manschappen vervoerden en welke werd beschadigd tijdens deze acties.
    Wat ik me ook nog heel goed kan herinneren is dat er geen eten te krijgen was en mijn vader Henk de Wit met zijn groep politiemensen Colon moest bewaken. Toen ze vroegen of ze etenswaren konden kopen voor ons, de gezinnen van de politiemensen weigerden de manager van de supermarkt dit. Hierna heeft m’n vader hem voor de keuze gesteld: of wij mogen hier de boodschappen doen waarbij we gewoon afrekenen zoals we normaal ook zouden doen of we vertrekken hier en je zoekt het maar uit. We hebben die avond lekker gegeten 🙂
    Ik ben in 2009 en in 2011 terug geweest op Curacao en ook deze beelden kwamen weer bovendrijven.
    Wij zijn in begin 1970 naar Nederland vertrokken.

  43. beste Don Amaro. dank voor alle verslagen en gegevens. voor familieonderzoek ben ik op zoek naar iemand die in 1969 of 1970 op Curacao verbleef. Ik heb een fotootje van de vrouw op jonge leeftijd..Ik zou het ook graag aan Joop van Meel vragen.

  44. Met interresse bovenstaande commentaren gelezen vooral toen de naam Kopjansen werd vermeld als een van de mogelijke chauffeur van brandweerwagen betrokken bij een botsing. Dat was mijn oom waarschijnlijk: Dre Kopjansen,ik heb hem maar 2 keer gezien in mijn leven,in Ierland en in Nederland maar ik weet dat hij bij de brandweer op Curacao werkte,wellicht brandweer van het vliegveld aldaar.In ierland (1974) vertelde hij iets over de onlusten in 69.Ik heb hem nooit meer gezien,ik ben wat keren in Willemstad geweest,Schottegat ,als het schip moest bunkeen of voor “outfitting” maar had nooit veel tijd om de wal op te gaan.
    Ben nu gepensioneerd van de (buitenlandse) koopvaardij en woon in Mexico.
    Wilde vragen of iemand mijn oom “Dre Kopjansen heeft gekend of met hem heeft gewerkt.
    Vaya bien,
    A.Kopjansen
    pto.Angel
    Mexico

Reacties zijn gesloten.