Category Archives: Mensen

Mijn ode aan alle project managers

Ik kwam het volgende tegen op het web. Ik wijd het aan alle project managers (met wie ik heb gewerkt … maar ook de pm’s die het geluk hebben gehad om niet samen met mij te werken). Nog even toelichten (voor de PM’s) … het is in het Engels:

Three men: a project manager, a software engineer, and a hardware engineer are working on a project.

About midweek they decide to walk up and down the beach during their lunch hour. Halfway up the beach, they stumbled upon a lamp. As they rub the lamp a genie appears and says “Normally I would grant you 3 wishes, but since there are 3 of you, I will grant you each one wish.”

The hardware engineer went first. “I would like to spend the rest of my life living in a huge house in St. Thomas, with no money worries and surrounded by beautiful women who worship me.” The genie granted him his wish and sent him on off to St. Thomas.

The software engineer went next. “I would like to spend the rest of my life living on a huge yacht cruising the Mediterranean, with no money worries and surrounded by beautiful women who worship me.” The genie granted him his wish and sent him off to the Mediterranean.

Last, but not least, it was the project manager’s turn. “And what would your wish be?” asked the genie.
“I want them both back after lunch” replied the project manager.

Het doosje

Even naar ons postkantoortje hierboven om een paar brieven met postzegels te voorzien …

Het was 15u00 toen ik het postkantoor binnen kwam …. terwijl er een gesprek gaande was tussen een man en de vrouw achter de balie. Er was nog 1 wachtende voor me. Goed zo dacht ik … want normaal staat er een rij vrouwen die hun elektra, telefoon en/of gas willen betalen. Dan kan het even duren voordat je aan de beurt bent.

Vandaag ben ik zo aan de beurt en ik volgde het gesprek tussen die twee.

(PS: helaas mist de volgende zinnen de charme van het Portugees taal met de Madeirense tongval)

Man: Dus het kan vandaag nog mee?
Vrouw van de postkantoor: Alleen als meneer het vandaag ook brengt! Maar dan wel vandaag!
M: Dat zou mooi zijn dan kunnen ze het morgen ontvangen …
V: Ho, alleen als u het vandaag brengt, anders wordt het later.
M: Een paar dagen later is ook niet erg …
V: Nee! Nee! Het moet vandaag. Luister … als meneer het vrijdag brengt …
M: Dan krijgen ze het zaterdag ….
V: Nee-nee!! Dan is het weekend .. dus hebben we zaterdag en zondag en pas maandag wordt het gebracht. We leveren niet op zaterdag!
M: Maar het kan dus vandaag …
V: Als meneer het vandaag komt brengen, ja. Maar attentie! Het moet wel goed verpakt zijn!
M: Ja, ik zal het wikkelen in krantenpapier …
V: Nee meneer neeee!!! Meneer gaat het niet wikkelen in krantenpapier. Bent u gek! Het moet in een speciale doos.
M: Een doos? Maar wat voor doos, mevrouw?
V: Een postpakket doos. Die zijn stevig …
M: Een stevig doosje dus. Maar waar kan ik zo’n doosje krijgen.
V: Maar meneer … bij ons natuurlijk, waar anders!
M: Hoeveel kost zo’n vierkante doosje …
V: Niet vierkant! Het is een rechthoekige doos! Niet vierkant!
M: Ach, vierkant … rechthoek … het is allemaal hetzelfde …
V: Nee meneer nee! Een vierkante doos is vierkant en een rechthoekige doos is anders!
M: Als ik mijn vruchten maar ik kan bewaren om op te sturen ….
(Pas hier wist ik wat het inhoud ongeveer was)
M: Als ze het morgen ontvangen dan hebben ze het nog vers binnen.
V: Alleen als meneer het vandaag komt brengen!
M: Vandaag dus. Laat eens zien zo’n doosje …
V: Moment …. En het moet goed verpakt worden. Als het tijdens het vervoer de rest van de bestelling verpest, dan moet meneer de schade betalen.
M: Rest van de bestelling … mevrouw bedoelt van andere mensen?
V: Ja zeker meneer, u moet de schade betalen van andere mensen hun post.
M: Ach mevrouw ik heb vertouwen op de goede zorg van de Portugese post (glimlachend)
V: De schade is voor meneer! Heeft meneer geluisterd?
M: Hoeveel kost het?
V: Een momentje …. Naar Porto? Even kijken …. 4 kilo … niet?… hhmmm … 12 euro!
M: 12 euro …. Hiii! … das een hoop zeg! Nou doe mij dan maar een doosje.
V: Alstublieft …
M: Waar zet ik het adres op?
(Terwijl er duidelijk vakken met indicaties op de doos vermeld staan)
V: Hier en hier. Meneer schrijft het adres in blokletters.
M: Blokletters ja. Vandaag dus?
V: Ja, vandaag …. Dan gaat het nog mee.
M: Kom ik straks langs om een uur of 17u00.
V: Nee meneer! Meneer moet het vóór 16u00 bij ons inleveren!

Deze laatste zin werd gezegd om een uur of 15u30 lokale tijd.

De dialoog hierboven was nogal ingekort … maar snelle rekenaars kunnen concluderen dat het niet uitmaakt of er een rij mensen staan te wachten of alleen 2. Wachttijden zal je hier altijd hebben.

Verder was (is) het een prachtige zonnige dag (strak blauwe hemel en de zon schijnt in volle glorie) … en dus een heerlijk intermezzo …. inclusief toneelstuk.

Contacten en Gedachtenlezen

Gisteren hebben we een ontmoeting gehad met een Belgisch stel Maja en Bruno … die met ons in contact zijn gekomen via onze blogs. Willisha heeft over ons ontmoeting met hun geschreven.

Via ons blogs komen we vaak in contact met andere mensen …. uit Nederland, België, Engeland, Zweden enz. Zelfs iemand uit Bahrein en Massachusetts (VS). Aan één kant wel leuk om zoveel contacten te hebben … alleen het vergt wel dat je tijd voor neemt. Soms lukt dat niet altijd en is te hopen dat men het je niet kwalijk neemt.

Een aantal van deze (nieuwe) contacten ontmoeten we ze ook hier op het eiland … zoals Bruno en Maja het geval was. Je leert veel van dit soort ontmoetingen. Ervaringen met elkaar delen … welke obstakels men tegenkomt … welke autoverhuur bedrijven je moet vermijden … hoe je zonder problemen Cubaanse sigaren en kaas kunt binnensmokkelen in je koffer …. en veel meer onderbroeken-lol.

Dankzij dit soort ontmoetingen ontdekte ik een onbewuste donkere zijde heb. Nee, ik verwoord het fout … een onbewuste aantrekkingskracht … en dat degen die ik aantrok een (bewuste?) donkere zijde heeft? Ik had namelijk sjans met het personeel van het restaurant. Ik wil het hierbij laten … want ik wil niemand in de verlegenheid brengen … en vooral de persoon die ons bediende toen … getrouwd met kinderen … dus u begrijpt wel … niet mijn type. Alhoewel …. hij heeft wel een heel leuke lach ….

Van de meeste mensen die dit lezen kan ik hun gedachten lezen. Ze zijn te verdelen in de volgende categorieën:

Mensen die mij amper kennen denken: “Waar heeft hij in godsnaam over?”
Mensen die denken mij te kennen zullen denken: “He? Begint Don ook te vallen op kerels?”
Mensen die mij echt kennen zullen denken: “Waarom vertelt ie niet hoe je sigaren en kaas kunt binnensmokkelen?”
Casaspider zal denken: “He, mijn naam staat alweer op zijn blog!”
Gekke Gerrit zal denken: “Schone of vieze onderbroeken?”
Willisha zal denken: “Sommige zinnen kloppen niet helemaal, schat”
Mijn moeder zal denken: “Wat is een blog? Je moet wel veel bewegen. Niet te vaak zitten. Je bent nog jong. Je moet een hometrainer aanschaffen….” enz. enz.

Hollands Aardbei bij Marítimo

Even wat nieuws voor de voetballiefhebbers(sters) …

Arvid Smit (26), Beverwijker van oorsprong en middenvelder van PSV (sinds 2002), tekent bij het Madeirense Marítimo Funchal. Hij liep enkele dagen stage bij de club en maakte daarin een dermate goede indruk dat hem een contract werd aangeboden voor 2,5 jaar. In Eindhoven liep zijn contract af en bovendien speelde hij vrijwel nooit …. kreeg hij van PSV de mededeling dat de club hem geen strobreed in de weg zou leggen als hij elders zijn geluk zou beproeven.

Arvid gaat bij Marítimo landgenoot Mitchell van der Gaag ‘overnemen’. De oud-speler van FC Utrecht beeindigde onlangs zijn loopbaan wegens knieklachten en gaat bij de Marítimo aan de slag als assistent-trainer.

Met de komst van Arvid op Madeira is de zogenaamde doelgroep aardbeien meteen verdubbeld. Raad eens wie ook een aardbei is?

*ES* Volgende station … Carnaval

Madeira Carnaval 2006 Madeira Carnaval 2006

Madeira Carnaval 2006 Madeira Carnaval 2006

Madeira Carnaval 2006 Madeira Carnaval 2006


Sponsors – Uw logo/link hier toevoegen? Mail me


Achterlijk figuren

1979
Ik woon al bijna twee jaar in Amsterdam.
Ik wandel langs de Herengracht …. Plotseling breekt een bui door. Ik zoek schuilplaats bij een poort … waar een Nederlandse zakenman ook stond. Nette pak, stropdas, aktetas, bril, ik schat hem boven de veertig.
Hij keek me aan en vroeg ‘Waar kom jij vandaan?’
Ik: ‘Amsterdam’
Hij : ‘Nee, ik bedoel … waar ben je geboren?’
Ik: ‘Oo …. Curaçao… Nederlandse Antillen’
Hij: ‘En wat doe je hier?’
Ik: ‘Ik woon hier!’
Hij: ‘Er is al te veel van jullie hier in Nederland!’
Ik: ‘……………?’

2006
Ik woon al bijna twee jaar op het eiland Madeira.
Ik wandel langs de bananenplantage …. Plotseling kom ik een oude Madeirense man tegen. Slobber trui aan, met olie besmeurde broek met gaten, stoppelbaard, mist een aantal voortanden, ik schat hem ruim boven de vijftig.
Hij keek me aan en vroeg (in het Portugees) ‘Waar kom jij vandaan?’
Ik dacht hee! Ik zal deze keer mijn antwoord anders formuleren … : ‘Eu sou de Holanda (ik kom uit Nederland)’
Hij: ‘Holanda? Ja, heb ik van gehoord. Mensen hebben het daar heel moeilijk..’
Ik: ‘Nou ja, soms ….’
Hij: ‘Hoe is het weer nu daar?’
Ik: ‘Het begint koud te worden …’
Hij: ‘O ja, maar jullie hebben toch dekens daar?’
Ik: ‘Uhhh … ja!? Ze hebben dekens daar, ja.’
Hij: ‘Maar weet je …. Al die zwartjes daar … het zijn een trots volk maar ze maken een puinhoop van hun eigen land ….
Ik: ‘………….?’

Conclusie:
Achterlijke figuren heb je in alle vormen en maten. Echter … van die arme sloeber (2006) neem ik het niet minder kwalijk want het gebeurt vaak dat men denkt dat ‘Holanda’ in Afrika ligt ….. klinkt een beetje als Uganda en Rwanda.

Botsing

Net gebeurd …..
Geluid van remmende en slippende banden ….
Een knal …
Ik ga kijken ….
Twee auto’s frontaal tegen elkaar gebotst …
Mannen stappen uit hun auto’s ….
Kijken naar de materiele schade ….
Wordt niet veel gezegd …
Eentje steekt een sigaret op …
Kijken nogmaals naar de schade ….
Er komen auto’s aan maar kunnen niet langs ….
Bestuurders kletsen een beetje met elkaar …
Een geeft zijn kaart en legt aan de andere uit waar hij woont …
Stappen weer in hun auto’s ….
Rijden verder …. met ingedeukte voorkanten …

Het leven gaat gewoon door … zonder stress en irritaties …
Heerlijk!

Even doorsukkelen

Ingezonden stuk door Rob Peters.

We besluiten een tourtje maken met de auto. Funchal is een stad van 125000 inwoners. De andere 125000 wonen verspreid over de rest van het eiland in dorpjes, meest aan de Zuidkust. Funchal is een groot amphitheater, waarbij de haven het podium voorstelt. Vanuit de hoge bergen als achtergrond, stroomt zoet water de haven in. De stad viert dit jaar haar 500ste verjaardag. In de laatste 30 jaar zijn er vele veranderingen aangebracht (omdat het nu autonoom is) .Geld kwam binnenstromen vanuit de EEG om het op peil te brengen met de rest van Europa. De infrastruktuur, vooral wegen moesten worden aangepast. Tientallen kilometers tunnels, bruggen en nieuwe wegen werden aangelegd om het binnenland beter bereikbaar te maken. Watervoorziening, riolen, elektriciteit enz werden verbeterd. Ontoegankelijke oorden kwamen plotseling in de mainstream.

Boertjes die maar zelden een auto hadden gezien kregen van de ene dag op de ander een snelweg voor de deur.Hun grond werd in één klap veel meer waard. Verkopen die hap. Auto kopen; nieuw huis bouwen. Nouveau riche! En hoewel nog steeds 30% niet kan lezen of schrijven, kunnen ze wel een kruisje zetten onder het kredietkontrakt van de bank. Rijbewijs halen, wel of niet kunnen lezen, doet er niet toe. Achter het stuur en gas op de plank, glaasje wijn erbij om moed te scheppen. Gevolg: 100 –vaak dodelijke- ongelukken per week. M.a.w. tussen de oren is homo Maderensis minder snel geëvolueerd dan de z.g. progress. Tourtje met de auto maken is dus een riskante gok. Maar toch de moeite waard. Het eiland is slechts 60Km lang en 30Km breed, maar in het midden 1800m hoog. Een vergrootte uitvoering van homo Maderensis liggend in zee. Het landschap is uniek, de vegetatie ook, van tropisch aan de kust tot ijzig en rouw in de bergen. Dat heeft zijn voordelen. Die bergen vangen veel regen en vocht. Watervallen, stroompjes kletteren naar beneden. Water voor de boertjes.

Over de laatste paar honderd jaar werden kanaaltjes aangelegd (Levadas) Langs bergwanden met de hand uitgehouwen; door bergen via tunnels. Het werk om dit klaar te spelen is vergelijkbaar met de bouw van de Romeinse aquatucten. Maar temeer bewondingswaardig omdat het terrein moeilijk en de werkkracht klein was. De boertjes konden hun produkten kwijt aan de lokale bevolking en tevens aan de schepen die om Afrika voeren naar en van de koloniën. Met het Suez-kanaal kwam daar grootdeels een eind aan. Nou was het lekkere klimaat toch nog wel aantrekkelijk voor mensen, die een hekel hebben aan grijze luchten, natte zomers en akelige winters. Buitenlanders dus en dan vooral Engelsen, die ontdekten het eiland weer. Dat werden de eerste toeristen en zakenlieden. Ze stichtten het eerste hotel, exporteerden Madeira wijn naar het verenigd Koninkrijk en er was een barmhartige Engelse dame, die ervan hield om te borduren en een handwerkschooltje oprichtte om vrouwen wat meer te doen geven als ze thuis kwamen van het rooien van de aardappels. Dat borduren groeide uit tot een industrie dat wereld bekend werd. Iers linnen en Engels draad en Madeireinse vrouwen kwamen op deze wijze bij-elkaar, waarbij de tussenhandelaars de centen opstraken.Van Wein, Weib und Gesang en borduren alleen word je niet rijk. Agrarische produkten hadden geen of minder afzet, gondstoffen zijn er niet ; er moest snel iets gedaan worden.

Exporteer mensen! Eerst naar de Portugese koloniën: na W.O.2 naar West Europa, Zuid-Afrika, Venezuela en Brazilië. En die vrouwen bleven maar doorborduren. De mannen stuurden wat geld of verdwenen voor goed óf, als het ze lukte sukses te hebben, kwamen met spaarcenten terug.

En zo bleven ze doorsukkelen.

Garçon

Ingezonden stuk door Rob Peters.

We hebben ons uiteraard beperkt tot het gros van de bevolking en uitzonderingen bevestigen de regel.
Het lijkt ons interessant om eens te zien hoe het staat tussen de oren van homo Madeirensis.

Als insulaire mensen hebben ze hun eigen ideeën over samenleving, hun manier van doen, gewoonten, tradities enz. enz.
Als buitenstaander is het dikwijls problematisch om vat te krijgen op vele dezer zaken, eerstens omdat ze hun eigen dialekt spreken, tweedens omdat ze argwanend zijn m.b.t. “vreemdelingen”(in de breedste zin des woords)
en derdens zich beperken tot de kleinst mogelijke gemeenschap ( de familie, de parochie, het stamcafé, de markt). We zullen ons dus maar beperken tot het maken van conclusies door oppervlakkige observatie van fenomenen.

Zoals gezegd, we zitten op een terrasje. Er komt een garçon die meteen al weet dat we geen inlander eilander zijn. Hij zal niet vragen wat we willen bestellen-hij zou niet weten in welke taal en hij weet vantevoren, dat hij geen Portugees moet verwachten. Dus houdt hij z´n bek. Strak smoel- geen glimlach, geen comunicatie. We proberen een biertje los te krijgen. Het is gelukt! Bedankt….Garçon vertrekt zonder een spier te vertrekken.

(wordt vervolgd)

Homo Madeirensis (2)

Ingezonden stuk door Rob Peters.

De Maderese vrouw ~~ dezelfde ADN.
Korter 1.55m. Brede schouders ~omtrek 1.50. Boord 54. Taille niet noemenswaard. Buik iets meer geprononcieerd dan bij de man met daarop rustend de volumineus borsten. Wel noemenswaard zijn de twee soorten profiel d.w.z. dat van de peren, dus met grote dikke achtersteven beneden de gordel doorlopend tot de knieën en de appels, dus rond van hals tot bovenbeen. Zowel de peren als de appels gaan meestal gekleed in lange trainingsbroek. Het is niet bekend of dit zo is om het verschil tussen de twee types te kenmerken óf om te laten blijken dat er aan sport wordt gedaan….Beide types staan er op om zoveel mogelijk te lijken op de alom bekende Michelin banden-pop en met de hedendaagse mode-trend een deel onder de navel ontbloot te houden. (De binnenband?)

Zowel de mannetjes als de vrouwtjes lopen- gedwongen door lichaamsbouw- ietwat als pingouins. Iets achterover gebogen (vanwege het gewicht van de buik) maar met het hoofd naar beneden gericht, dus niet vooruit kijkend. De verklaring hiervoor ligt waarschijnlijk in het feit dat wanneer je de berg op klimt of af gaat, je goed moet kijken waar je je voeten zet. Sommige sociologen verklaren, dat het te maken heeft met de visie op het leven d.w.z. uitzichtloos en triest. De armen kunnen niet vanaf de schouders verticaal naar beneden want die zijn té ontwikkeld en het torso laat dat óók niet toe. De onderarmen zwengelen dus vanaf de ellebogen zinloos heen en weer. Het doet ons denken aan “stoer lopen”.

(Wordt vervolgd)

Homo Madeirensis

Ingezonden stuk door Rob Peters.

Terug naar de Maderezen van nú. Sinds Darwin zijn we tot de conclusie gekomen, dat de omgeving, het klimaat, de voeding enz. kan en (bijna) moet leiden tot verandering van levende species, waaronder mensen.
Als je nu op de Galapagos eilanden vogeltjes ziet veranderen en hagedissen gaan zwemmen en schildpadden reusachtige afmetingen krijgen omdat ze geïsoleerd waren van de rest van de wereld o.k. Zijn Papoea´s anders dan
Aborigenezen? Ja! Zijn Maderezen met hun ADN als groep mensen anders dan Portugezen? Ja! Hoezo dan? Ga op een terrasje zitten en observeer de mensen die langs komen. Je ziet meteen het verschil tussen een toerist en een Maderees. Even generaliseren….

De Maderese man (Homo madeirensis).
Kort –1.65m. Brede schouders-omtrek 1.50 m. Boord 50.Taille:geen.
De buik begint even boven de genitalien en gaat met een boog tot net onder de tepels. Gezien van achter een stevige rug met gleuf en iets uitdeiende gluten (billen). De riem, om lange broek op te houden, loopt dus niet horizontaal d.m.v. de ontbrekende taille, maar schuin neerwaarts van boven de gluten tot net boven het schaamdeel.

Net zoals Nederlands stamboekvee in Brazilie na drie generaties kortere poten krijgt van het grazen in heuvelland (en niet in een platte wei) zo ook is homo maderensis. Korte poten dus. Zoals boven al gemeld ook het voedsel heeft een grote rol bij het evolueren. Na de ontdekking van de Nieuwe Wereld werd koren veelal verdrongen door aardappels en die groeien hier als kool. I.p.v. batatas heten ze hier semilhas. En die kan je dus ook voeren aan varkens. Dus aardappels met varkensvlees overgoten met wijn en andere sterkere dranken plus een zoete, mierzoete vla als toetje. Draagt er allemaal toe bij voor holle bolle Gijs. Om de buik verder te accentueren (bewijs van welstand?) draagt men gewoonlijk een ruitjes hemd en dikwijls een pet of cap.

(morgen over ‘De Maderese vrouw’)