Illegale adoptie in Nederland

Een aangrijpend artikel over een situatie dat ik alleen dacht dat het op de TV of films voorkwam (m.a.w. fictie) …. maar helaas het komt in werkelijkheid ook voor … zelfs in Nederland …

Nikkie: Wat mij is overkomen verbijstert mensen. Het gebeurt wel dat ik niet word geloofd. Ik begrijp het wel. Ook ik heb nooit vermoed dat er iets niet klopte aan hoe ik mijn kind indertijd heb afgestaan. Maar na een zoektocht van bijna tien jaar is er nog steeds in geen enkel archief, in geen enkel dossier een spoor van mijn zoon te vinden. Alsof ik nooit bevallen ben. Alsof Michael niet bestaat en nooit bestaan heeft. Heel frustrerend, want ik heb er geen enkel tastbaar bewijs van: de littekens op mijn hart kan ik immers aan niemand laten zien. Maar ik voel de pijn ervan al tweeëndertig jaar. Sinds 23 mei 1977. Die dag heeft mijn leven bepaald. Die dag én die andere dag, negen maanden eerder.

Lees verder op de site van Lydia van der Weide

Polyamorie

Het woord Polyamorie betekent “veel liefde”. De definitie van Polyamorie is een vorm van een levenswijze waarbij het mogelijk is om van meer dan één persoon tegelijk te houden. In dit geval hebben we het niet over de liefde naar je ouders, kinderen, familie enz. maar de liefde dat zich uit in relaties met anderen waarbij vriendschap, intimiteit, emotionele band, verbondenheid en / of seksualiteit de ingrediënten zijn. Er zijn veel verschillende relatievormen mogelijk binnen Polyamorie, maar ze hebben één ding gemeen … en dat is dat ze gebaseerd zijn op liefde, openheid, eerlijkheid en respect.


De Contra

Blanca van den Brand, relatietherapeut en schrijfster van het boek De liefde bedrijven, zet grote vraagtekens bij polyamorie. “Heel simpel, ik geloof er niet in. Ik denk niet voor niets dat monogamie door de eeuwen heen de meest beproefde relatievorm is; die werkt gewoon het beste. En niet omdat ik beweer dat wij mensen monogaam zijn, want dat zijn we inderdaad niet. Maar juist daarom is het het mooiste dat je aan elkaar kunt geven: seksuele exclusiviteit en trouw. De huidige maatschappij is een continu Temptation Island en juist het pact dat je als twee partners sluit om volledig voor elkaar te kiezen maakt je sterk. Natuurlijk kan het gebeuren dat je verliefd wordt. Maar daar hoef je nog niets mee te doen. Het zegt ook niets over de relatie die je al hebt; het zegt alleen maar dat je een normaal mens van vlees en bloed bent. Ik denk dat je de vrijgekomen energie beter in je vaste relatie kunt investeren. We hebben niet voor niets zo’n complex gevoelsleven; jaloezie is een duidelijk signaal dat er iets niet klopt. Daar kun je wel doorheen breken maar ik zie het alleen maar keer op keer fout gaan. Het is waar dat alleen stellen met problemen zich tot een relatietherapeut wenden; toch vraag ik mij af hoe het de polyamoreuze koppels op de lange termijn zal vergaan. Maar: wie het wel lukt, gun ik alle geluk hoor, vanzelfsprekend! Wat betreft één ding ben ik het wel eens met Ageeth: om tot zoiets te komen, moet je relatie heel sterk zijn. Dat geldt ook voor swingen en partnerruil. Maar dan nog denk ik: als je relatie zo goed is, waarom zou je het dan onder druk zetten? Koester elkaar en investeer in je unieke relatie; en houd bij andere intieme banden gewoon je kleren aan.” (Lydia van der Weide)

De Pro

Ook Trendwatcher Adjiedj Bakas ziet toekomst voor polyamorie. In zijn boek De toekomst van de Liefde, dat in januari 2009 zal verschijnen, besteedt hij er ruime aandacht aan. “Het komt alleen al omdat we steeds langer leven! In 1850 werden we gemiddeld veertig; als je dan vijftien jaar met je grote liefde kon doorbrengen was het veel. Over een tijdje is de levensverwachting honderdtwintig jaar; ik zie niet gebeuren dat stellen straks een eeuw lang monogaam samenleven. Maar waarom zou je een relatie die op veel onderdelen goed is opgeven omdat het op één of enkele gebieden niet klikt? Misschien kan het ook én, én? Naast dat we ouder worden, zorgt ook alle technologie en globalisering voor een grotere variatie in ons liefdesleven. Zo ontmoeten we tegenwoordig veel meer mensen dan vroeger. We reizen meer: in de negentiende eeuw legden we per jaar gemiddeld tien kilometer af, nu is dat 30.000, vliegen nog niet eens meegerekend! En internet maakt de wereld nog veel groter. Ja, ik denk dat polyamorie in de toekomst vaker zal voorkomen.” (Lydia van der Weide)

Meer over Polyamorie kan je lezen in de artikel van Lydia van der Weide genaamd … Polyamorie.

En wat vind je er zelf van? Klik hier om mee te praten.

Achterlijk figuren

1979
Ik woon al bijna twee jaar in Amsterdam.
Ik wandel langs de Herengracht …. Plotseling breekt een bui door. Ik zoek schuilplaats bij een poort … waar een Nederlandse zakenman ook stond. Nette pak, stropdas, aktetas, bril, ik schat hem boven de veertig.
Hij keek me aan en vroeg ‘Waar kom jij vandaan?’
Ik: ‘Amsterdam’
Hij : ‘Nee, ik bedoel … waar ben je geboren?’
Ik: ‘Oo …. Curaçao… Nederlandse Antillen’
Hij: ‘En wat doe je hier?’
Ik: ‘Ik woon hier!’
Hij: ‘Er is al te veel van jullie hier in Nederland!’
Ik: ‘……………?’

2006
Ik woon al bijna twee jaar op het eiland Madeira.
Ik wandel langs de bananenplantage …. Plotseling kom ik een oude Madeirense man tegen. Slobber trui aan, met olie besmeurde broek met gaten, stoppelbaard, mist een aantal voortanden, ik schat hem ruim boven de vijftig.
Hij keek me aan en vroeg (in het Portugees) ‘Waar kom jij vandaan?’
Ik dacht hee! Ik zal deze keer mijn antwoord anders formuleren … : ‘Eu sou de Holanda (ik kom uit Nederland)’
Hij: ‘Holanda? Ja, heb ik van gehoord. Mensen hebben het daar heel moeilijk..’
Ik: ‘Nou ja, soms ….’
Hij: ‘Hoe is het weer nu daar?’
Ik: ‘Het begint koud te worden …’
Hij: ‘O ja, maar jullie hebben toch dekens daar?’
Ik: ‘Uhhh … ja!? Ze hebben dekens daar, ja.’
Hij: ‘Maar weet je …. Al die zwartjes daar … het zijn een trots volk maar ze maken een puinhoop van hun eigen land ….
Ik: ‘………….?’

Conclusie:
Achterlijke figuren heb je in alle vormen en maten. Echter … van die arme sloeber (2006) neem ik het niet minder kwalijk want het gebeurt vaak dat men denkt dat ‘Holanda’ in Afrika ligt ….. klinkt een beetje als Uganda en Rwanda.

Verhuizing en Managers

Eind jaren 90. Een Nederlandse bank te Amsterdam ……

Manager 1: We gaan binnenkort verhuizen naar Rotterdam. Dit jaar nog!

Ik: Weet je het zeker?

Manager 1: Het is zeker! We moeten nog dit jaar uit het pand en naar Rotterdam.

Maanden later ….

Manager 2: Ga ervan uit dat je nieuwe standplaats Rotterdam wordt. Je zult naar een andere woonlocatie moeten gaan kijken.

Later ….

Manager 3: Volgende jaar start het verhuisproject naar Rotterdam. Alle medewerkers worden dan op tijd ingelicht.

Alweer maanden later …

Ik: Ik betwijfel dat de bank naar Rotterdam gaat.

Manager 4: Don, neem van me aan. Het besluit staat vast en we gaan naar Rotterdam!

Manager 5: Heb je al aangemeld voor de re-allocatie procedure?

Ik: Nee, want ik ben nog niet overtuigd dat de bank gaat verhuizen.

Manager 5: Dat we gaan verhuizen is wel zeker. Ik zou niet te lang mee wachten als ik jou was.

Anno nu ….. vandaag!

Officiële melding: Na twintig jaar verlaat de bank Amsterdam om neer te strijken in …………… Amstelveen.

Motto van het verhaal:

Ga nooit aan een manager vragen om je te helpen met verhuizen.

Ongewenste intimiteit?

Kussende stel

Is intimiteit naarmate een relatie voortduurt …. niet meer gewenst? Of wordt het dan meer gezien als een puberaal iets? Hoort alleen thuis tijdens de eerste maanden van een relatie ….?

Dit valt me op eerder bij stellen die we hebben gekend dan bij ons. We hadden het laatst over en plotseling vroeg we ons af ….

Van bijna iedereen die we kennen (kenden) …. konden we niet heugen dat we ze ooit zagen elkaar spontaan een kus geven … laat staan een lange kus. Heel zelden zagen we sommigen hand in hand lopen …. of mekaar vasthouden (mannetje achter … vrouwtje voor) … nee, zelfs dat niet eens.

Het is niet dat we denken dat ze niet van elkaar houden …. Nee, we geloven dat ze juist veel van elkaar houden. Het is meer dat het intimiteit met de jaren verdwijnt. In ieder geval de publiekelijke versie ervan. Maar waarom eigenlijk?

Is eigenlijk heel jammer want …. daardoor ontstaat een beeld dat het eigenlijk niet meer thuis hoort. Het beeld van een stel die een lange relatie hebben …. hand in hand … of elkaar zomaar omhelzen … of openbaar een spontaan een hartstochtelijk kus geven …. wordt als iets vreemds gezien. Ik moet toegeven dat als ik een jong stel dat zie doen … is het een gewoon beeld …. maar als een wat oudere stel het doet … dan valt het me op.

Vooral in een (ei)land zoals waar we nu wonen wordt dat anti-beeld extra versterkt. Tenzij je heel dronken bent. Misschien is dat de reden waarom men hier graag naar de Araial (dorpsfeest) gaan … om dronken te worden.

Ik geloof dat de meeste mensen (man en vrouw) meer behoefte hebben aan intimiteit met elkaar … probleem is het schaamtegevoel die je erbij krijgt …. als anderen jou bezig zien. Jammer.