Aluminiumfolie

Vreemd onderwerp voor een weblog zal je denken. Ik zal het toelichten …

Gisteren ging ik boodschappen doen. Ik liep met mijn mandje langs de schappen van de super … plots bedacht ik (eigenlijk stond het op het boodschappenlijstje) dat ik aluminiumfolie moest kopen … die was op. Dus dat was mijn volgende ‘prooi’. Nu komt het …. ik wist niet waar het lag. Ik liep schematisch langs alle schappen … en mijn ogen stond alles te scannen. Ik kon het niet vinden .. maar ik wist dat het er wel moest zijn … het hoort in de standaard assortiment van de super. En dus besloot ik …. nogmaals te gaan zoeken.

Terwijl ik dat deed … vroeg ik mezelf … waarom vraag ik het niet gewoon aan een van de supermeiden die hier rondlopen? Ik dacht aan wat men (vrouwen) over de mannen zeggen … mannen vragen nooit naar de weg.

Als ik naar mezelf kijk c.q. spreek …. klopt dat wel een beetje. Ik wil het zelf vinden … maar niet omdat ik het niet durf te vragen …. integendeel. Ik merk dat als ik niet alleen ben … in sommige gevallen ga ik express wel vragen i.p.v. zoeken … maar dan is het op puur te bewijzen dat ik het wel durf te vragen. Om eerlijk te zijn … ik zou liever op zoek gaan … zonder te vragen.

Ik weet niet of alle mannen zo zijn … dus spreek ik voor mezelf. Het zoeken naar iets is voor mij een soort uitdaging … min of meer oplossen van een puzzel … en eenmaal opgelost dan geeft het een (kortstondig) voldaan gevoel. Men zegt dat mannen meer oplossinggericht zijn dan vrouwen …

Dat merk ik ook op mijn werk. Problemen, vooral technisch, los ik veel liever zelf dan da ik hulp ga zoeken. Ik weet ook dat het vaak sneller tot een oplossing komt als je hup erbij vraagt … maar iets in me knaagt als ik dat doe. Dus afhankelijk van de situatie (en ernst van het probleem) besluit ik van wel of geen hulp.

Aluminiumfolie viel niet onder de categorie wereldprobleem of catastrofe …. en trouwens ik was alleen … met een mandje. Dus liep ik voor de 3de keer langs alle schappen … langs de super-meiden …. en … succes! Nog even analyseerde ik de plek waar het lag … en zei tegen mezelf onlogische plek. De alufolie belande in mijn mandje … die al vol was van andere zaken die ik onderweg tegenkwam en handig vond om mee te nemen. Moment van voldoening was kortstondig … maar heerlijk.

10 gedachten over “Aluminiumfolie”

  1. Ik ben precies hetzelfde, nou ja misschien nog wel erger dan jij. Vraag ook (bijna) nooit iets.
    Als ik dan zie hoe snel Lucy dingen voor elkaar krijgt door de juiste mensen in te schakelen… tja, dan bekruipt mij toch het gevoel dat vrouwen betere managers zijn dan mannan.
    Nou ja, dan ik in ieder geval… 🙂
    Verder vind ik ook dat supermarkten hun spullen vaak heel onlogisch neerzetten!

  2. Hoe veel van die zaken in je mandje had je nou eigenlijk niet nodig.
    Dat heb ik altijd als ik zelf naar iets opzoek ga, dan koop je veel meer als dat je in eerste instantie nodig had.
    Dus uiteindelijk is het wel dure aluminium folie, en dus goedkoper om iemand het even te vragen. Toch????

  3. @Casaspider: Ik geloof wel dat vrouwen beter managers kunnen zijn …. want dan delegeren ze toch alles naar hun collega mannen.

    @Linda: Nou … alles wat in het mandje was … hebben we gebruikt of gaan gebruken. We zouden het vroeg of laat toch gekocht hebben.

    @Willisha: nee hoor schat … je weet dat ik van puzzelen hou. :mrgreen:

  4. Welke afdeling lag het ?? 🙂 Ik vraag het gelijk…om te voorkomen dat ik langs alle schappen loop en on nodige dingen koop :mrgreen:

  5. @Kristel: dat zal jou niet overkomen, want als het voor jou niet op een logische plaats ligt vraag je het toch gewoon??? :mrgreen:

  6. @Kristel: sluit ik me helemaal bij aan! En in mijn oren klinkt een Portugees gesprek al gauw als ruzie, maar dat is niet waar, ze hebben gewoon een gesprekje over het weer of zo iets onschuldigs…. :LOL:

Reacties zijn gesloten.