Een goed begin

Weervoorspelling voor komende dagen

Als ik de weervoorspellingen voor de komende dagen zie voor Madeira … dan geloof ik dat we een heel goed begin zullen krijgen van het nieuwe jaar 2007.

(klik op de foto hiernaast)

Willisha en ik wensen IEDEREEN een heel kerngezond en fortuinlijk 2007 vol nieuwe uitdagingen en nieuwe keuzes.

Video: Kerst Rijden

Vandaag geen nieuwe deel ‘Wonderen ..’ verhaal ….. want er is geen enkele nieuws inzake het bed. Maar … de wonderen zijn de wereld nog niet uit ….

Wel heb ik een klein filmpje in elkaar geflanst met als onderwerp ‘kerstverlichting’. Het begint al een soort traditie te worden om iedere kerst een film te gaan produceren.

Paar dagen geleden hebben Marcel en ik een droger opgehaald (Willisha was ons chaperon c.q. gids in een andere auto). Onderweg heb ik gefilmd terwijl Marcel reed. Op de terugweg zijn we stiekem door de stad gereden (zonder medeweten van ons gids en ons kwijt was geraakt) om de lichtjes aldaar te filmen. Ik heb de achtergrond commentaren van mij en Marcel maar even verwijderd aangezien de video ook bedoeld is voor niet-Hollands sprekende kijkers. Op een gegeven moment riep Marcel ‘leuk … met al die flikkertjes erin!’ …

Hhhmmm … als ik nu daar een rap-versie van kan maken? 😎
“Video: Kerst Rijden” verder lezen

Kerst Tradities

Het voorbereiden van de december feesten is een nogal intensief gebeuren hier op het eiland Madeira.

Op 8 december worden de ‘Presépio’ (kerststal) in bijna iedere dorp opgebouwd … met de daarbij behorende beeldjes. Je vindt ze ook in de hotels en restaurants. Voor de minder gelovigen: beschouw ze als model crèches van toen.

Behalve ‘Presépio’, heeft Madeira als traditie ook de ‘Lapinha’. Het vertegenwoordigt vaak een berg of een dal, gemaakt van donker bruin beschilderd kaft papier, met een heel netwerk van figuurtjes zoals huizen, figuren, bruggen, dieren, en verschillende zeer bouwseltjes. In het epicentrum van het geheel ligt dan kindje Jezus met daaronder een rij met verschillende soorten fruit (appels, sinaasappels, mandarijnen) … en kleine potten waarin men tussen de eerste en 8 december (tarwe)zaadjes hebben geplant. Men zegt dat als je de zaden later daarna plant …. ben je verzekerd van een goede oogst.

In de meeste huizen heeft men een ‘Lapinha’ en je hebt sommige ‘uitslovers’ erbij … die het verder uitbreiden met compleet speelgoed dorpen, houten boomstammen, steen en plastic dieren, vijvers, en zelfs stoom produceren. Madurodam zou er jaloers van worden.

Negen dagen vóór kerst (24 december) gaan de godsvruchtige Madeirense bevolking naar de mis …. zes uur ’s ochtends!!! Voor de dageraad wordt er gebeden voor de negen maanden zwangerschap van Maria. Dit heet ‘Misa do Parto’ (Mis van de Bevalling). Iedere dienst wordt beëindigd door een kleine bijeenkomst op het kerkplein … met zang en drank.

Op 31 december loopt de traditioneel-bewuste Madeiraan met iets dat hij/zij heeft geleend in zijn zak …. plus aantal muntstukken. Tevens met 12 rozijnen in zijn hand hebben. Aldus uitgerust, heeft hij/zij 12 (!) wensen die dan klokslag middernacht kan uitbrengen en in vervulling gaan.


Sponsors – Uw logo/link hier toevoegen? Mail me


Wonderen … toch wel?

“Ding Dong!”

Grijp naar mijn enkel. Niks! Maar … wacht eens even … das de deurbel!

Jerry met nog een andere man …. en vier gigantische grote (kerst)pakketten!!

Als een bezetene gooi ik alle obstakels naar de slaapkamer opzij … inclusief Snoopy’s kattenbak (met Snoopy erin!) …

“Wachten! Meneer Amaro …. Wacht even aub!”

Waarom gaat mijn hart sneller bonzen na het horen van deze woorden?

“…. zoals u ziet het bed is er …”

Ja, prachtige kerstcadeau ….

“… maar de matrassen zijn niet aangekomen!”

… typisch alweer een cadeau zonder de batterijen!

“… we gaan het deze week alsnog oplossen!”

Geduld is geen schone beddenzaak!

By the way …. ik heb even de lengte van de verpakking gemeten …. 100.4”

Wonderen … onzichtbare telefoon

Heb je dat ooit eens gehad? Je mobiel rinkelt …. Je denkt dat het in je broekzak zit. Niks! Rinkelt nog steeds …. Je grijpt in je andere broekzakken. Niks! Maar wel een grote gat in mijn broekzak. Rinkeldekinkel …. Grr! Je doet je broek omlaag … ‘waar is dat ding??’ … Geen mobiel! Gelukkig dat je de tril-funktie hebt aan gezet …. en voel je een ligt vibratie aan de rechter enkel. Hebbes!

“Stoooo?”
“Stooo! Met de buurman van beneden …”

De volgende scène doet me denken aan de film ‘I know what you did last summer’ …

“… de bed zou vandaag komen …”

… alleen ik ben geen blonde jonge griet en de zon die schijnt nog steeds …

“… maar die is nog niet gearriveerd ….”

… eigenlijk ik vraag me af waarom hij mij belt in plaats van even naar boven te gaan en het persoonlijk te vertellen. Hhmmm … terwijl ik hierover dacht … zette ik het slagersmes terug in de la …

“… en dus bel ik u zodat u niet per se op moet gaan wachten.”

… plotseling bedenk ik me dat ik iets in Nederland ben vergeten mee te nemen … mijn houten Louisville Slugger …

“… ik zal u bellen als het gearriveerd is.”

… ik kijk of hij misschien buiten staat … maar helaas nee. Ik zet Snoopy dan maar weer op de grond …

“… het zal anders woensdag worden.”

Wie gelooft nou in wonderen?

O ja … P.S. ik ben vandaag gewoon thuis.

Wonderen … maar wanneer?

Nu had men gezegd ‘misschien vandaag of Maandag’ … dus wat zou je dan doen? Thuis blijven. …. Fout!

Les 25: als men aangeeft dat ze misschien komen …. blijf niet wachten!

Wij zijn vanmiddag de auto ingestapt en richting Jardim do Mar gereden. Daar heerlijk langs de boulevard gebanjerd en door leuke smalle steegjes in het dorp gelopen. Lekker uitwaaien. Nog even langs Pat, Bil en Chris geweest om spullen terug te brengen.

Vervolgens terug naar huis. Terwijl we aankwamen zagen we dat Jerry ook net aankwam rijden. Hij zag ons …. kwam meteen naar ons toe ….

Ik vroeg: “vandaag of morgen?” (meteen to-the-point)
Jerry: “Nee! Morgen!”

Ik schrok een beetje bij het eerste nee …. maar gelukkig is deze film niet geregisseerd door Alfred Hitchcock … want dan zag het als volgt uit:

Ik vroeg: “vandaag of morgen?”
De camera zoemt naar Jerry’s gezicht terwijl hij naar beneden kijkt. Zijn ogen gaan omhoog en kijkt recht in die van mij. Zonder blikken of blozen zegt hij: “Nee!”
Dramatische muziek op de achtergrond. Je kunt de angst van mijn gezicht aflezen. Zweetdruppels druipen langs mijn voorhoofd. Mijn lippen beginnen te trillen.
Met een sinistere blik kijkt Jerry mij aan. Plotseling breekt een kleine gemene glimlach op zijn gezicht en vervolgt: “… Morgen!”

Wonderen …. het vervolg

Dagelijkse belevenissen hier op het eiland Madeira lijkt vaak op een hedendaagse Hollywood film. Men brengt een film uit …. vervolgens blijkt het een succes te zijn en men produceert een vervolg genaamd deel 2 (de eerst wordt dan deel 1 genoemd). Na een deel 2 kan je op rekenen dat er een deel 3 uitkomt … waarin men suggereert dat het de laatste deel is. Maar wat blijkt later …. er komt ook nog een deel 4 en 5 uit. Om het nog erger te maken …. Een paar jaar later maakt men een verfilming ‘hoe het allemaal was begonnen’ …. Dus een film nog vóór de eerste film (deel 1).

Zo ook ons bed …

Gisteren … zaterdagmiddag. We hebben nog niks gehoord van Jerry. Ik loop naar beneden de winkel in. Ik zie Jerry … hij ziet mij … lacht alweer nerveus.

“Ik wou u net gaan bellen … “
Alweer een extra toevoeging in mijn Portugese woordenlijst.
“… vandaag zal het niet lukken … maar het bed is er!! Ik heb het zelf met mijn eigen ogen gezien in het magazijn!”
Op dat moment kwamen twee wereldbefaamde wijsheden in mijn hoofd en ik twijfelde welke ik zou kunnen gebruiken: “I’ll be back!” of “Hasta la vista, baby!”
… maar ik miste nog het handgereedschap (shotgun) en donkere zonnebril.

“Morgen (vandaag dus) of maandag kom ik dan het bed brengen …”
Ik begrijp dus dat de arme jongen alleen het bed naar boven moet sjouwen en het andere naar beneden brengen …. Hhhmmmmmmm …. Wat denkt u? Zal ik hem wel of niet een handje helpen?

Omdat ik van thrillers hou …. Heb ik het vervolgens nog wat extra spannend gemaakt … door te vragen wat de exacte maten zijn van het bed. Ik heb zelf Jerry ‘verzocht’ om het op papier vast te leggen met zijn bloed (Hahaha … laatste drie woorden was een geintje). De maten zijn:

Lengte bed = 195cm, breedte bed = 196cm! … 2 matrassen van 98 x 195

Einde van deze deel ….

Wonderen …. komen laat

Vanmorgen … mijn mobiele telefoon rinkelde.

“Stooo!” (= hallo)
“Stooo, sim? Met meneer Don?”
“Ja. Met wie spreek ik?”
“Met de buurman van beneden …”

Buurman van beneden?? We hebben wel een nieuwe buurman, maar die woont boven ons. En Marcel is ook ons buurman, maar woont naast ons. Denken, denken ….. aaah ja!

“Jerry van de winkel beneden?”
Lachend: “Jawel”
“Hai Jerry, alles goed?”

Ik denk … zal maar nog niet meteen beginnen over het bed ….

“Alles goed. Ik wilde u melden dat uw bed is aangekomen …”

Het scheelde niet veel of ik viel bijna flauw ….

“Wat? Wat zei je? Volgens mij is er een storing op de lijn. Kan je het nogmaals herhalen, svp!”
“Uw bed is aangekomen! Eindelijk!”

Is ‘eindelijk’ wel het juiste woord? …. voor een wachttijd van (precies) twee maanden. Ik moet alweer mijn Portugese woordenlijst gaan bijwerken

“Das mooi! Maar … ik durf het bijna niet te vragen …” (maar doe ik toch!) “… en de matrassen?”
“Die zijn ook gearriveerd!”

Mijn benen begonnen te wankelen ….

“Kunnen we vanmiddag langskomen?”

Sh*t! Redden we het nog om vandaag slingers en vlaggen voor de deur te zetten, een fanfare te bestellen, mensen uit te nodigen, en ook Albert Jan Tuin te vragen om de komst van het bed te getuigen en een redevoering te houden?

Nee … lukt niet op zo’n korte tijdstip.

Dus … vanmiddag …. het bed en de matrassen. MAAR …. wat hebben we geleerd hier op Madeira?

Wordt dus vervolgd ….

DE oplossing!

Tot mijn verbazing ben ik er achter gekomen dat ze hier op Madeira ook ‘Pieten’ kennen …. maar dan als helpers voor de kerstman.

Terwijl men in Nederland and de Nederlandse Antillen heftige ruzies hebben met als onderwerp ‘Zwarte Piet’ … blijkt dat ze het hier simpel hebben opgelost … Kijk maar

Vrouwen en Sterren

Je nodigt drie ontzettend leuke dames uit voor een romantisch uitje op Paul da Serra om naar de sterren te kijken. Dankzij mijn Antilliaanse (half)bloed was dat geen probleem om ze in de auto te krijgen …. en richting de donkere hoogvlakte om 23u00 te rijden.

Het startpunt was het nog +18 graden …. en het eindpunt werd het +11 qua buitentemperatuur.

Toen we uit stapten was het pikdonker ….. ik kon geen hand voor mijn ogen zien …. maar gelukkig hand ik hem nog. Niet ver van mij vandaan hoorde ik de dames giechelen. Ik dacht …. ik moet dit vastleggen anders gelooft niemand het.

Flits!!

Na het zien van de foto ….. (en nu voorzichtig verwoorden) …. vroeg ik me af .. tot welke doelgroep behoren vrouwen eigenlijk?

By the way … het was te koud en te lachwekkend voor een romantische sterrenwacht daarboven. Meteen rechtsomkeer.