Groene Boekje

Één van de dingen die ik heb gemerkt is dat hier op het eiland Madeira het fenomeen vriendendienst heel belangrijk is. Ik zal het uitleggen …

Eergisteren had ik een gesprek met iemand over de mogelijkheden om hier werk te vinden. Hij zei dat het beste was dat ik voor me zelf moest beginnen … mijn diensten en kennis aanbieden aan bedrijven hier op Madeira. ‘Alles goed en wel, …’ zei ik (weliswaar in het Portugees) ‘… maar wat heb ik dan allemaal nodig om een éénmansbedrijf te starten?’. Hij deed een greep onder de toonbank en toverde een klein formulierenboekje tevoorschijn. ‘Dit is het enige dat je nodig hebt!’ …. het Groene Boekje oftewel Cardeneta de recibos – Artigo 115 do código do imposto sobre rendimento das pessoas singulares …. pffffffffff. Ik zag er niets groens aan … of ik moet beginnend kleurenblind zijn. Het is dus een klein formulierenboekje waarmee je, als zelfstandige, kunt opgeven hoeveel geld je hebt ontvangen, voor welke diensten en aan wie. Een soort declaratieformulier. Ik had al eerder van het Groene Boekje gehoord … maar nu zag ik er pas eentje in het echt. Het Groene Boekje heeft bijna hetzelfde effect zoals het Rode Boekje in China … you can’t leave home without it!

‘OK,’ zei ik ‘maar hoe kom ik nu aan dergelijk boekje?’. ‘Alleen je identiteitskaart en je Numero de Contribuinte’ (= Portugese Sofi-nummer). Gelukkig hebben we dat laatste als één van de eerste dingen hier geregeld. Numero Contribuinte is nog heiliger dan je geboortedatum of je telefoonnummer. Echter … ik heb nog geen Portugese id-kaart. ‘Geen probleem!’ zei mijn vriend en greep meteen, dit keer boven de toonbank, naar de telefoon … en ging bellen. Hij belde de boekhouding en vroeg of dat een probleem was. Op een vriendelijke toon stelde hij zijn vraag … en hij werd doorverbonden naar iemand anders. Het viel me op dat hij die hele tijd heel vriendelijk bleef …. tja … het heeft geen nut om je te ergeren als je van het kastje naar de muur wordt gestuurd … met een beetje geduld krijg je uiteindelijk wat je wilt. Het was geen probleem! Het enige wat ik nodig had was mijn Nr Contribuinte.

Hij belde vervolgens weer iemand anders … een collega … en vroeg aan hem of hij mij naar de boekhouding kon brengen. Zijn boekhouder kon dit alles namelijk wel voor me regelen. Na de uitleg aan zijn collega waarvoor ik daar naar toe moest gaan … zei die ‘Ach man! Boekhouding? Door hun werk denken ze alleen maar aan geld en dus vragen ze overal geld voor …. zelfs voor het maken van een fotokopie!’. Hij kende wel iemand bij de belastingen (Finanças) en zou dat wel regelen. En dus … enige minuten later zat ik met die collega in de auto in de richting van …. het hol van de bureaucratische leeuw …. Finanças! Ik vroeg nog aan hem hoe ze met mensen zoals ik (buitenlanders) omgingen. Hij zei: ‘Dat hangt van de lunch af! Als de lunch hen niet goed is bevallen dan kun je het wel schudden, maar … als het een goede lunch was …. dan heb je geluk!’ … en hij zat niet te grappen toen hij dit vertelde! Nu waren we afhankelijk van de kookkunst van één of andere kok ………….

We kwamen binnen … lange balies en rijen wachtende mensen … en wat je niet zult zien in Nederland bij de belastingen (vanwege angst voor represailles) … achter de balies open kantoorruimte met de rest van het personeel achter hun bureaus. Oef! Je kon de geur van bureaucratie ruiken … brrrr! De – inmiddels bijna nieuwe vriend geworden – chauffeur zei tegen me om even te wachten terwijl hij de rimboe in ging. Ik zag hem bij voor de bureau van een norse kerel stoppen … iets naar hem toe fluisteren … handen schudden .. weer iets zeggen … en toen gaf hij mij een seintje om naar hem toe te komen. Ik dacht ‘go with the flow’ … ik volgde mijn vriend’s aanpak. We zaten met z’n drie’en aan de bureau en het gesprek begon tussen hun twee’en over schoenen (vriend’s vader zat in de schoenenbusiness) … vervolgens ging het gesprek over Chinezen … dat ze in China qua producten alles imiteren. Verder ging het over de oliebranden in Irak … lucht- en grondvervuiling … enz. enz. We waren meer dan een uur bezig met wereldproblematieken … ja! ik deed ook mee! Ik vertelde over de kassen in Nederland en over mijn moeder die uit Ponta do Sol kwam. Dat laatste had natuurlijk niks met wereldproblematiek te maken, maar ik deed mee met de conversatie. Go with the flow!

Anderhalfuur later … eindelijk … de inschrijving. De aanvraag werd door hem op het scherm ingevuld … en, daar was het, mijn ‘Groene Boekje’. Dat alles (waar we uiteindelijk voor kwamen) duurde 8 minuten … plus 2,74 EUR voor het boekje. En terwijl er zich drama’s afspeelden aan de balie …. hahahaha … nee hoor … ik weet niet of er zich drama’s afspeelde … ik kon het niet zien, was vel te druk bzig. Vervolgens terugrijden naar mijn beginstation van dit alles en … ik was een zelfstandige ondernemer geworden ….. laat de opdrachten maar binnenkomen!

Zo zie je … wat je dus nodig hebt is:

a. Heel veel contacten (voor de vriendendiensten);
b. Heel veel geduld;
c. Een prima lunchgelegenheid;
d. Tijd nemen voor, ook onder werktijd, sociale contacten;
e. De taal weten te spreken;
f. Alternatief voor punt e. is … hun vragen of ze je willen helpen met nieuwe woorden c.q. zinnen in die taal (de meeste vinden het leuk en waarderen de moeite die je neemt om het taal te leren);

O ja …. van de belastingpersoon kreeg ik zelfs een tip hoe ik kon zorgen om geen belasting te hoeven betalen …. :mrgreen:

Overgekwalificeerd

Ik heb een nieuw woord geleerd … ‘sobrequalificado’ … vertaald ‘overgekwalificeerd’. Het moet een nieuw woord zijn want zelfs in, zowel Portugese als het Nederlandse woordenboek kon ik het niet vinden. Of zou dit woord pas ontstaan zijn sinds mijn komst hier op het eiland?

Ik kreeg namelijk dit woord 2 keer te horen vandaag … en tijdens verschillende (sollicitatie) gesprekken. Men vindt dat ik een te grote scala aan kennis heb … en te veel materie beheers … daar schrikken ze ervan. Ik sta verbaasd van te kijken, …. want ik zelf heb zoiets van ‘ik moet nog zoveel leren’. Voor velen ben ik dus overgekwalificeerd …. iemand die te veel weet en te veel kan …. een duizendpoot. Ik ben niet blij met deze nieuwe titel …. want daardoor kom ik dus niet makkelijk aan een baan hier op Madeira. Tjeezus! Heb ik eens eindelijk kunnen bewijzen dat wij, allochtonen, een graad hoger kunnen bereiken op gebied van kennis en kunnen … word ik er nu voor gestraft!! Vroeger kreeg je te horen van ‘je bent teveel’ … en nu … ‘je weet teveel’ of ‘je kunt teveel’. Houdt het dan nooit op? Overgekwalificeerd … hetzelfde effect als kinderen met een te hoge IQ … op sommige scholen horen ze er dan niet bij.

Ik vroeg aan iemand waarom ze mij ‘overgekwalificeerd’ vonden. Hij gaf mij het volgende voorbeeld: Stel dat een manager jouw CV ziet …. het eerste wat hij/zij denkt is ‘o jee! die zal binnenkort mijn baan overnemen!’. Ik moest wel lachen om deze uitleg … maar het blijkt wel zo te zijn. Niet dat ik naar hun banen zit te azen … maar dat men toch bang is voor iemand die te veel weet. Dit heb ik intussen vaker horen zeggen door diverse mensen hier.

Wat een mop! Ik moest er wel hartelijk om lachen toen ik buiten liep. Mensen op straat die keken me vreemd aan … ‘die lacht teveel’ ….. aaaargggggghhhhhh!!!! (dat laatste dat was ik dus).

Weet je wat het ergste is? Dat tijdens de halfjaarlijkse beoordelinggesprekken bij mijn vorige werkgever … er dan nooit sprake was van het feit dat ik ‘overgekwalificeerd’ was. Nee! Tuurlijk niet! Want anders moesten ze mijn salaris omhoog gooien! Over salaris moet ik al helemaal niks van kenbaar maken hier op het eiland … want als ze zouden horen hoeveel ik vroeger verdiende (let wel: gemiddeld NL salaris voor een IT-er) … dan kon ik het helemaal schudden hier.

Het klinkt misschien wat negatief … maar het is niet zo. Dit had ik al verwacht … ik vind het alleen grappig om het te melden. O ja! … ik kreeg ook het advies om 80% wat er op mijn CV staat … om dat weg te halen … en heb ik misschien een betere kans om een baan hier te vinden. Hahahaha!

Misschien moet ik een groep starten genaamd Anonieme Over Gekwalificeerden …. vind ik misschien andere lotgenoten.

Autoverkeer

Één van de dingen wat je hier merkt dat verschilt met Nederland is … het autoverkeer. Echter voor mij is het niet iets nieuws … aangezien toen ik op Curaçao woonde dergelijk beelden normaal was.

Als je hier de auto in stapt …. ga dan met een dosis geduld en zelfzekerheid achter het stuur. Vanaf het moment dat je deelnemer bent in het (stads)verkeer … begint het avontuur.

Ook al is men hier op Madeira al druk bezig met het moderniseren van de wegen en het aanbrengen van duidelijke wegbewijzeringen … er zijn nog steeds veel plaatsen waar je het niet makkelijk wordt gemaakt. Het beste advies is dan om rustig te blijven en gewoon doorrijden … tot dat je een plek hebt gevonden waar je de auto kunt parkeren en even het plan de campagne doorneemt met je mede bestuurder/ster. Tegelijkertijd kan je profiteren om van de omgeving en/of uitzicht te genieten.

Doch …. er heerst hier geen stress … zoals je dat vaak tegen komt in o.a. Nederlandse wegens. Men houdt rekening met elkaar …. in de meeste gevallen dat ik heb meegemaakt.

Alle bestuurders stoppen meteen als ze voetgangers zien bij het zebrapad wachten om over te steken. Ook al rijden sommigen heel hard … toch remmen ze op tijd. Van wat ik heb gehoord hier is dat het aanrijden van een voetganger …. je dan levenslang voor de gevolgen van het ongeluk en slachtoffer moet betalen.

Op de nauwe bochten en/of smalle wegen … tegenliggers ontmoeten elkaar … en samen bestuderen ze de situatie … en komen met een oplossing … de ene wacht … de andere rijdt voorzichtig er langs …. vervolgd met een klein gebaar van ‘dank je wel’.

Parkeerbeeld Funchal

Parkeren … je ziet dat men bijna overal parkeert. Hierboven een afbeelding van het dagelijks beeld in Funchal. Op de stoep … langs de weg … echter men zorgt er wel voor dat andere weggebruikers toch een (redelijke) doorgang hebben.

Zowel op de snelwegen als in de stad c.q. dorp heerst vaak de ‘fast-n-furious’ cultuur. Je komt Madeirense pseudo-coureurs op de weg … die denken dat ze ooit mee zullen doen met de Rali Vinho Madeira (Rally van Madeira – juli 2005). Ook sommige buschauffeurs beschouwen hun stadsbus als een prima rallyvehikel om de snelste tijd te maken … Funchal’s eigen ‘Six Flags’ … goedkoper maar net zo spannend.

Maar …. ook het tegenovergestelde kom je hier vaak tegen … de ‘slakken’. Rijders die ver onder het maximum snelheid rijden … waaronder ook de zware vrachtwagens die soms moeite hebben met de steile opgaande wegen. Deze combinatie van ‘hazen’ en ‘schilpadden’ op de weg … is het alledaagse verkeersbeeld hier op het eiland.

Nieuwe buren

Voor degene die het nog niet wisten … Willisha en ik wonen dus op het eiland Madeira. Om nog specifieker te zijn … we wonen in de hoofdstad Funchal. Nog specifieker? We wonen in São Martinho oftewel Sint Maarten … mikmak mijn moeder is ….. eeehhhh .. sorry, ik dwaal af.

Forum MadeiraNaast ons is men bezig om één van Funchal’s grootste winkelcentrum te bouwen, genaamd ‘Forum Madeira’. Een beetje verwarrend voor ons, Internet gasten, want we associëren dergelijk benaming met een plek op het Internet waar je berichten kunt lezen en achterlaten met andere. Blijkt dat de naam forum in Portugal ook vaak wordt gebruikt om een groot winkelcentrum aan te geven.

Ik ging wat meer informatie zoeken over die in aan bouw zijnde winkelcentrum. Het volgende heb ik daarover gevonden:

– Forum Madeira zal een oppervlakte krijgen van ongeveer 22.500 m²;

– Er komen ongeveer 90 winkels en restaurants, plus een bioscoop (Lusomundo) met zes zalen, international modeketens zoals Zara en een hypermarkt met de naam Pingo Doce;

– Er zijn drie winkelniveaus, gevestigd rond een centraal plein;

– Parkeergelegenheid voor meer dan 800 auto’s;

– 95% van de winkelruimte is al verhuurd;

– Het project kost € 70 miljoen.

Zo … nu weet u iets meer over onze nieuwe buren.

O ja …. de ontwikkeling en realisatie is door een ….. Nederlands bedrijf … genaamd MDC (Multi Development Corporation). Die Hollanders vind je wel in alle uithoeken van de wereld …..

Solliciteren

Laatste dagen druk bezig met solliciteren. Vandaag alweer een serie e-mails de wereld …. nou ja …. het eiland dan …. in gestuurd. Dit alles hou ik allemaal nauwlettend bij in een Excel sheet … wanneer verzonden … en wanneer een reactie. Echter je moet niet denken dat men hier snel is met een reactie te geven. Ik inmiddels naar 19 bedrijven/organisaties een e-mail gestuurd … en tot op heden kreeg ik alleen van 3 een reactie terug (een ontvangstbevestiging). Helaas zien sommige bedrijven nog niet in hoe belangrijk een snelle reactie wel is via het Internet (E-mail). Naast de telefoon en fax is de e-mail ook de snelste manier om in te kunnen communiceren …. maar helaas denken sommige figuren dat het onder de categorie van de papierenpost valt. En je hebt sommigen die het wel lezen maar dan niet eens het fatsoen hebben om een ‘dank je wel voor je bericht’ te sturen. Hoe weet ik dat ze het hebben gelezen? Ik stuur met het bericht een automatische afleveringsbevestiging … een soort ontvangstbevestiging melding (soms zonder dat ze het weten).

Maar ja, ik wist wel dat het niet makkelijk zou zijn .. vooral door het feit dat men hier op Madeira niet precies weten wat ze met iemand zoals ik moet doen …. na het bekijken van mijn CV. Misschien hebben jullie wel een idee en kunnen jullie suggesties geven.

Mijn CV

Caldeirão Verde

Gisteren hebben we een heerlijke levada wandeling gedaan. Deze keer had ik weinig last van mijn hoogte vrees … alhoewel deze keer het pad niet altijd vlak was en op sommige plekken langs behoorlijk hoogte bevond. Je kunt zeggen dat het beter gaat. Na een aantal van dit soort wandelingen dan ben ik gereed om in de circus te gaan werken als koorddanser … maar dan op de ritme van salsa … ziet je het al voor je?

Anyway … eergisteren zijn we naar Santana gegaan, samen met Lídia en Idalia (allebei uit Algarve) en hebben overnacht in Quinta do Furão. Volgende dag hebben we de levada wandeling gedaan van Quiemadas naar Caldeirão Verde (vertaald: Groene Ketel). Willisha heeft hier een uitgebreide verslag van gemaakt op haar Madeira weblog.

Ik beperk me daarom alleen tot het omschrijven van onze eindbestemming tijdens de wandeling .. namelijk Caldeirão Verde. Een ware groene ketel … we waren omringd door steile groene bergwanden … vol met varens, loofbomen, laurierbos, hortensia’s, en veel meer andere soorten …. met in het midden een meer dat gevoed werd door een torenhoge waterval. Het uitzicht is adembenemend en je geniet sprakeloos van het uitzicht rondom. Madeira’s Laurisilva (Laurierwoud) op z’n best. Je bevond je midden één van de werelds oudste bossen dat gelukkig de titel werelderfgoed heeft en dus beschermd.

Het water was kristalhelder en het geluid van het waterval rustgevend. Één ding wat je wel rekening moet houden is … dat deze waterval niet meteen zichtbaar is als je op de plek genaamd Caldeirão Verde aankomt. Dankzij Lídia zijn we verder het pad op gegaan en kwamen dit stukje paradijs tegen. We werden echt beloond voor de 2,5 uur wandeling … en kregen we genoeg (natuur)energie om nog eens 2,5 uur terug te wandelen.

Nadat God de wereld schiep, leunde Hij achterover en bewonderde Zijn meesterwerk. God was tevreden met wat Hij had gedaan, en kuste teder de wereld. En waar Hij de kus plaatste, was Madeira geboren.


Sponsors – Uw logo/link hier toevoegen? Mail me


Santo Amaro

Vandaag en morgen zijn mijn dagen … zogenaamd ‘Festa do Santo Amaro’ … oftewel ‘Feest van Sint Amaro’. Madeira kent heel veel van dit soort feesten. Santo Amaro is een belangrijke feest voor met name de gemeente Santa Cruz, dat ligt zuid/westkust van het eiland … waar ook het luchthaven van Madeira (Santa Catarina) ligt.

Het is een populair open lucht feest dat de sluiting van de Kerstfeesten markeert. … kan je nagaan hoe lang men hier kerst viert (vanaf 9 december).

Er is een oude gezegde dat zich afspeelt op de dagen van Santo Amaro. Gedurende die dagen gaat men al hun kasten thuis schoonmaken. Het is dan traditie dat men alle kerst decoraties, voedsel en zoetigheden weggeeft onder familieleden en vrienden, of opmaakt.

Best leuke feest …. van die Amaro …. :mrgreen:

Levada do Norte

De dag na nieuwjaarsdag, gingen Wil en ik samen met Lidia (Portugese collega en inmiddels goede vriendin van Wil) met de auto naar Boa Morte (vertaald: Goede Dood). Daar was onze startpunt voor onze levadawandelingLevada do Norte en dan richting Encumeada.

Levada’s zijn irrigatiekanalen die over het hele eiland lopen en ook elkaar doorkruisen. Naast die levada’s loopt altijd een pad … dat soms royaal breed kan zijn … maar op andere plaatsen heel smal. De levada’s zijn lang geleden overal op het eiland aangelegd … zelfs hoog in de bergen.

Lídia heeft al heel veel levada’s gedaan, behalve deze … die heeft ze nog nooit eerder gedaan. Iedere kaar dat ze vanaf Ribeira Brava naar São Vicente reed langs Serra da Agua … dan zag ze dat er een levada langs de bergwand liep. Dus was het voor ons allemaal de eerste keer dat we deze levada gingen doen.

Vanaf het startpunt liepen we door prachtige paden en rustgevende omgeving … de levada bracht ons langs mooie stukken natuur … groene bergheuvels met de oude terrassen was een genot voor het oog. We liepen tussen de Laurierbomen, varens en vele andere plantensoorten … een gigantische botanische tuin … speciaal onderhouden door Moeder Natuur … of was dit de verloren Paradijs?

De levada kronkelt als een elegante slang langs bossen, watervallen en dorpjes … sommige waar de tijd nog achterloopt in vergelijking met andere (modernere) woonplaatsen. Ook kwamen we avontuurlijk tunnels op onze weg … die moesten we nemen want er was geen andere optie … behalve terugkeren. Gelukkig hadden Lidia en ik zaklantaarns bij ons.

Er was alleen één probleem met die tunnels … ze zijn gebouwd door en voor de Madeirense mensen … dus met andere woorden … de gemiddelde lengte van iemand uit Madeira is 160 cm … en ik ben 198 cm … get the picture? Dus was voor mijn continu met een gebogen lichaam door die tunnels lopen. Plus dan ook een ronde schuine tunnelwand aan je linkerkant en de levada aan je rechterhand … is heel moeilijk evenwicht te houden … maar het ging wel.

Maar naarmate we verder doorliepen … “Levada do Norte” verder lezen

AFPOP

Vanavond ben ik voor het eerst alleen thuis hier op het eiland van Madeira. Nou ja … alleen? … niet helemaal … ik zal vanavond niet alleen slapen … das één ding zeker. Maar niet met Willisha want zij gaat samen met haar collega Lidia op route vanavond en morgen … richting Calheta.

Vanavond ga ik naar een meeting van de AFPOP te Funchal. AFPOP staat voor Association of Foreign Property Owners in Portugal, en is een belangenorganisatie dat meer dan 15 jaar geleden is opgericht. In het begin lag de basis voornamelijk in de Algarve, maar later ook in de rest van Portugal waaronder ook Madeira. AFPOP is gespecialiseerd in het verstrekken van informatie en hulp aan buitenlandse ingezetenen en bezoekers van Portugal. Zij kunnen helpen met alle informatie wat betreft wetgeving en veranderingen daarin en houden je op de hoogte van feiten die van belang kunnen zijn.

Uit informatie dat ik kreeg te horen kunnen leden van vele voordelen profiteren waaronder:

– Assistentie met juridische en bureaucratische problemen
– Advies bij het zoeken naar professionele hulp/diensten
– Support via locale vertegenwoordigers
– Goedkopere verzekeringen af te sluiten
– Korting op diensten
– Kortingen op medische verzekeringen
– en nog meer.

Dus … terwijl Willisha de hort op is … ga ik op onderzoek uit …. een Kilkenny (Ierse bier) onderzoeken …. ooo? had ik het niet verteld? … het wordt gehouden in een Engelse Pub :mrgreen: Bottoms up, lad!

O ja … wat betreft ‘niet alleen slapen’ vanavond … Snoopy ligt dan naast me (voordat jullie verkeerde dingen over mij gaan denken):mrgreen: